Kocasının, yaşılı annesinin sedyedeyken karısını evde kovdu, ama acı çekmekten yaşlı kadının onun varlığının sırrı olduğunu açıkladı
BÖLÜM 1
—“Bu evden 1 saat içinde gidiyorsun… madem annemi bu kadar çok seviyorsun, onu da alıp götür.”
Elif, elinde ılık su dolu kova ile koridorda öylece donup kaldı. Üzerinde sabun lekeleri olan önlüğü mevcuttu. Az önce kayınvalidesi Ayşe Hanım’ın çarşafları değişmişti. Ayşe Hanım, İstanbul Kadıköy’deki evde bir yerde hapisteydi; Beyin kanamasından sonra sürdürülür.
Konuşamıyordu. Sadece sol eli hafifçe oynatabiliyordu. Bedeninin yarısında sanki sonsuz bir sistemler dalmış gibiydi, ama gözleri devam edebiliyordu; kimsenin görmek istemediği bir gerçeği saklarlar.
Elif, bir mahalle devlet hastanesinde (SGK sistemiyle) vardiya bakımını azaltmış, günlerine bakıyordu. Onu yıkıyor, ilaçlarını veriyor, insülinini yapıyor, üç masrafla bir çeviriyor ve eski romanlar okuyordu; Ayşe Hanım sevdiği cümlelerde göz kırpıyordu.
Eşi Murat ise neredeyse hiç olaya girmezdi.
—“Onu böyle görmek istemiyorum Elif,” derdi kapıdan. “İçim daralıyor. Hastanede olduğu gibi… yaşlılık, hastalık, ölüm yok.”Tüm ayrıntılar bir diğer sayfamızda
