Elif devam etti:
—“Bunu yaparsak banka hesapları, aile şirketi, ev… her şey gider.”
Ayşe Hanım tekrar yazdı:
“Ey gitsin.”
Bu bir intikam değildi. Bu, “bitki gibi” denilen bir kadının aslında her şeyi vardınu ve kendi ailesinin onu yok saydığını anlamasıydı.
Evde nota ulaşmak neredeyse imkansızdı.
—“Hasta konuşamıyorsa işlem yapılamaz,” dediler telefonda.
—“Yazabiliyor” dedi Elif.
—“Risk alamam.”
Öğleye doğru, Noter Selin Aras ev ziyareti yapmayı kabul etti.
—“Eğer bilgisayar yazıyla netse işlemi temizlerse, ancak baskı alırsam giderim.”
Elif’le konuştu:
—“Paramız yetmeyebilir.”
—“Sonra hallederiz,” dedi noter. “Önce adalet var mı ona bakalım.”
Bu sırada Murat, Kadıköy’de sabah mahmurluğuyla ortaya çıktı. Derya uyumluydu. Kahvesini doldurup dünyanın sahibi sanıyordu.
Banka uygulamasına girdi: şirket transferi, bakım masrafları ve Derya’nın “spa günü” için ödeme yapacağı.
Ekranda hata yazdı:
“Yetki süresi doldu. Güncelleme gerekli.”
Murat bankayısı.
—“Bu ne saçmalık?”
—“Sayın Kaya, vekâlet bugün sona eriyor. Güncelleme için Ayşe Hanım’ın ayrılması gerekir.”
—“Annem hasta!”
—“O zaman noter çağırmanız gerekir.”
Murat telefon.
İlk kez korktu.
Annesi artık kontrol edemiyordu.
Elif’i dokun. Engellendi.
Marisol’u aradık. Marisol sadece şunu söyledi:
—“Neredeler bilmiyorum. Bilsem de söylemem.”
Murat çılgına döndü. Hastane, acil servis şirketi, eski sistemler… herkese para teklif etti. Öğleden sonra 13:30’da adresi bulundu.
Üsküdar’daki küçük odada Noter Selin, Ayşe Hanım’ın karşısında oturuyordu.
—“Beni tanıyor musun?”
Eski kadın şöyle yazdı:
“Not.”
—“Ne yapmak gerekiyor?”
“Yetkiyi iptal et.Murat’tan al.Elif’e geçici ver.”
Elif soldu.
—“Ben şirketi yönetemiyorum…”
Ayşe Hanım şöyle yazdı:
“Ben düşünüyorum. Sen imzalıyorsun. O çalıyor.”
Not başlığı.
—“İrade açık.”
Belgeleri hazırlandı. Ayşe Hanım titreyerek imza attı. Onun çizgi sanki hem görünümünden hem görünümden kopuyordu.
Noter sisteme girerken kapıdan yumruklandı.
—“Elif! Aç kapıyı! Orada olduğunu biliyor!”
Murat’tı.
Kapıları düzenliyordu.
—”Anne! İmzalama! Seni kandırıyorlar!”
Ayşe Hanım kalemi düşürdü. Yüzünde korku belirdi.
Noter sert konuştu:
—“Hanımefendi, bana bakın. Karar verdiniz.”
Elif kapısıya bir masa günüydü.
—“Kıracağım!” diye bağırdı Murat.
Noter şunları yazdı:
—“İşlem tamamlandı. Saat 13:58.”
Kapı kırıldı.
Murat içeri girdi. Yüzü öfkeden kıpkırmızıydı.
—“Ne karşı çıkıyorsunuz?”
—“Vekâlet iptal edildi” dedi noter. “Lütfen müvekkilimden uzak durun.”
Murat yattı.
—“Anne, tekrar imzala. Hemen. Yoksa ben bitiririm.”
Ayşe Hanım Murat’a sanki ilk kez bakıyormuş gibi baktı. Elindeki deftere tek bir kelime yazıldı.
Elif okudu:
—“Hırsız.”
Murat, Elif’e el kaldırdı ama tam o sırada gürültü yapan bir komşunun içeri girdi ve onu durdurdu. Noter Selin polisi aramıştı.
O aradan sonra Murat gerçeği bankadan bilgi: artık tek bir kuruş bile hareket edemiyordu. Ayşe Hanım’ın hükümdarı Elif’ti.
Derya, hava kararmadan onu terk etti.
—“Ben bu dram için sana gelmedim, Murat. Paran geri geldiğinde beni ararsın.”
Murat Kadıköy’deki evde tek başına kaldı. Sarhoş, aşağılanmış halde Elif’i nasıl yok olmaya başladı.
Sonra annesinin dolabının gizli kasasını hatırlaması.
Aile mücevherleri oradaydı.
O zamandi.
Günümüz gün polisi büyüdü.
—“Soydum,” dedi rol yaparak. “Mücevherler, belgeler, eski eşyalar çalındı. Eşimden şüpheleniyorum. Annemi kaçırdı ve her şeyi almak istiyor.”
Ama önce planını kurmuştu. Kasa saklanmış, saklanmış, ev dağıtılmış, koltuk bile bıçakla kesilmişti.
Sonra Elif’i Dön:
—“Oyun bitti.Seni hapse attıracağım, Resmi.”
Elif telefonu kapatılırken titriyordu.
Ayşe Hanım, küçük Üsküdar’daki güvenli evde kalırken defteri istedi.
“Üzülme. Eve gidebilirsin. Avukatla.”
Eve geldiklerinde salon polislerle doluydu. Murat savcıya karşı mağduriyet gibi gösteriyordu.
—“Annem manipüle edildi! Eşim onu kaçırdı!”
Elif, Noter Selin’in avukatıyla içeri girdi. Arkalarında iki sağlık görevlisi Ayşe Hanım’ın tekerlekli sandalyesini itiyordu.
Muratç:
—“İşte kaçır!”
Polis elini tuttu.
—“Sakin olun.”
O sırada Ayşe Hanım televizyona işaret etti.
Avukat telefonunu açtı, “Ev Güvenliği” adlı uygulamayı çalıştırdı.
—“Müvekkilim delil sunacak.”
Murat’ın yüzü bembeyaz oldu.
Televizyonda, Ayşe Hanım’ın odasında oynadı. Gizli kamerada Murat dolabı düzenler, kasayı ortaya koyar, nesneleri yer alır ve cebine ortaya koyardı.Tüm ayrıntılar bir diğer sayfamızda
