Sonra odayı dağıtıyordunuz.
Ve sesi duyuluyor:
—“Seni bitireceğim Elif. Bedelini ödeyin.”
Oda sessizliğe tatlıdü.
—“Cebini kontrol edin,” dedi polis.
Kısa süre sonra mücevher kutusu bulundu. Murat titremeye başladı.
—“Ben sadece koruyordum…”
—“Sahte beyan, dolandırıcılık girişimi ve diğer suçlardan gözaltındasınız.”
Murat annesine baktı.
—“Anne… ben senin evliliğim.”
Ayşe Hanım defteri istedi. Yavaşça şunları yazdı:
“Beni yük olarak tanımlıyor gün, çocuğum öldü.”
6 ay sonra davada sosyal faaliyetler yoğunlaştı:
“Annesini ve eşini dolandırmaya çalışan adam.”
Mahkeme salonunda Murat artık eski güçlü iş adamı değildi. Zayıflamış, yorgun, başı önde olanlar.
Kapı açıldı.
Ayşe Hanım İçeri Girdi.
Artık tekerlekli sandalyede yoktu. Bastonla yavaş yavaş yürüyordu. Elif yanında.
Hakim sordu:
—“Suçlamaları kabul edebiliyor musun?”
Murat ağlayarak çıktı:
—“Anne… beni affet.”
Ayşe Hanım mikrofona yaklaştı.
—“Bir oğul annesini alır atmaz. Ona ‘yük’ demez. Onu yok saymaz.”
Durdu.
—“Ben adalet istiyorum. Affetmek değil.”
Karar aynı gün çıktı: sahte suçlama, dolandırıcılık ve mali suçlardan hapis.
Murat her şeyini kaybetti.
2 yıl sonra “San Ángel Oto Parçaları” şirketi tamamen değişti. Elif ve Ayşe Hanım’ın yönetimindeki İstanbul, Bursa ve Ankara’da dürüst bir işletmeye dönüşmüştü.
Elif evraklarını saklama.
Bir sabah cezaevinden mektup geldi. Murat özür diliyor, para ve af diliyordu.
Ayşe Hanım mektubunu okudu ve yırttı.
—“Bir şey gönderelim mi?” diye sordu Elif.
—“Evet,” dedi Ayşe Hanım. “Bir kitap, çoraplar ve bir defter. Kaybettiklerini yazsın.”
Elif onu sarıldı.
Çünkü bazen kan bağından daha güçlü olan şey, ihaneti değiştirip yine ayakta kalabilmektir.
Ve Murat, onun şeyini kaybettiği o hücrede, en büyük cezasının para kaybı değil… yalnızlık çok geç anlaşılabiliyor.
Interesante para usted
