Bir yıldır bilerek öyle görünmüştü.
Mülklerini oğluna devretmeden önce tek bir şeyi görmek istemişti: Hiçbir şeyi olmadığını düşündüklerinde ona nasıl davranacaklardı.
Ve cevap çok netti.
Bir gün Murat şantiyede ciddi bir kaza geçirdi. Hastaneye kaldırıldı. Şirket sorumluluk almadı. Doktorlar acil ve pahalı bir ameliyat gerektiğini söyledi.
Derya’nın dünyası yıkıldı.
Aradı, sordu, yalvardı ama kimse yardım edemedi. Hastane koridorunda ağladı.
Hatice Hanım sessizce geldi. Üzerinde yine o eski kazak vardı.
— Oğlum nasıl? — dedi.
Derya zor konuştu.
— Para lazım… çok para…
Hatice Hanım ona baktı.
— Yardım edebilirim.
Derya acı bir kahkaha attı.
— Anneciğim, lütfen şaka yapmayın.
Ertesi gün Hatice Hanım bir avukatla hastaneye geldi. Dosyaları masaya koydu.
Tapular, sözleşmeler, banka hesapları…
Derya dondu.
— Bunca zaman — dedi Hatice Hanım kararlı bir sesle — kendimi hiçbir şeye sahip değilmiş gibi gösterdim. Değerim olmadığında bana nasıl davranacağınızı görmek istedim.
Derya dizlerinin üzerine çöktü.
— Özür dilerim… bilmiyordum… bana bir şans daha verin…
Hatice Hanım başını salladı.
— Ben sahte özür istemiyorum. Sadece gerçeği görmek istedim.
Sonra Murat’a baktı.
— Seni kurtaracağım çünkü benim oğlumsun. Ama servetim, insanı sadece parayla değerlendiren birinin eline geçmeyecek.
Ameliyat başarılı geçti.
Aylar sonra Hatice Hanım yalnız yaşamaya başladı. Hâlâ sade giyiniyordu ama artık bakışlarını kimseye eğmiyordu.
Derya ise gerçeği çok geç öğrenmişti.
Çünkü gerçek yoksulluk Hatice Hanım’ın kıyafetlerinde değil—
ona “değersiz” diyen kalplerdeydi.
