Doktor, hasarın silinemeyeceğini ama bir kısmının tedavi edilebileceğini söyledi. Ağrılar azaldı. Hareket kabiliyeti arttı. Sonrasında otoparkta, Mert kaldırım kenarına oturdu ve boşluğa baktı. “Hayatımın artık sadece bundan ibaret olduğunu sanıyordum,” dedi. Yanına oturdum. “Bu senin hayatındı. Hayatının geri kalanı olmak zorunda değil.” Uzun süre bana baktı. Sonra çok kısık bir sesle, “İnsanların benim için bir şeyler yapmasına izin vermeyi bilmiyorum,” dedi. “Biliyorum,” dedim. “Ben de bilmiyordum.” Asıl dönüm noktası bu oldu. Sonraki aylar mucizevi geçmedi. Şüpheciydi. Sonra minnettar oldu. Sonra minnettar olduğu için utandı. Fizik tedavi bir süre onu yorgun ve huysuz yaptı. Danışmanlık işi düzenli bir işe dönüştü ama o, odalar dolusu profesyonelin içinde en az eğitimli kişi olduğunu varsaymadan durmayı öğrenmek zorunda kaldı. Kısa süre sonra yeni merkezimizde antrenörlerin eğitimine yardım etmeye başladı. Sonra sakatlanan gençlere rehberlik etti. Sonra kimsenin onun kadar sade söyleyemediği şeyleri söylemek için etkinliklerde konuşmalar yaptı. Bir çocuk ona, “Eğer artık oynayamazsam, kim olduğumu bilmiyorum,” dedi. Mert cevap verdi: “O zaman kimse seni alkışlamıyorken kim olduğunla işe başla.” Tüm bunlardan aylar sonra bir gece, annem bir aile albümü için mezuniyet fotoğraflarımı isteyince evdeki eski bir anı kutusunu karıştırıyordum. Mert ile dans pistindeki fotoğrafımızı buldum ve düşünmeden ofise getirdim. Onu masamın üzerinde gördü. “Bunu sakladın mı?” “Tabii ki sakladım.” Dikkatle eline aldı. Sonra, “Liseden sonra seni bulmaya çalıştım,” dedi. Ona bakakaldım. “Ne?” “Gitmiştin. Birisi ailenin tedavi için taşındığını söyledi. Ondan sonra annem hastalandı ve her şey çok çabuk kısıtlandı ama denedim.” “Beni unuttuğunu sanmıştım,” dedim. Bana sanki hayatında duyduğu en aptalca şeymiş gibi baktı. “Esin, bulmak istediğim tek kız sendin.” Otuz yıllık kötü zamanlamalar ve bitmemiş duygular… Beni sonunda çözen o cümle oldu. Şimdi birlikteyiz. Yavaşça. Yaraları olan yetişkinler gibi. Hayatın her an size sırtını dönebileceğini bilen ve aksiymiş gibi davranarak vakit kaybetmeyen insanlar gibi. Annesinin artık düzgün bir bakımı var.
Kurduğumuz merkezde eğitim programlarını yönetiyor ve üstlendiğimiz her yeni engelsiz yaşam projesinde danışmanlık yapıyor. Bu işte çok iyi çünkü kimseye asla yukarıdan bakmıyor. Geçen ay, toplum merkezimizin açılışında, ana salonda müzik çalıyordu. Mert yanıma geldi, elini uzattı. “Dans etmek ister misin?” Elini tuttum. “Nasıl yapıldığını zaten biliyoruz.”
