Akşam saatleri yaklaşırken hastanenin o telaşlı uğultusu yerini yorgun bir sessizliğe bıraktı. Yatağın başucunda durmuş, Emir’in ateşten terlemiş alnına düşen saçlarını geriye itiyordum. O sırada içeriye, üzerinde lacivert bir forma ve ‘Sorumlu Hemşire Fatma’ yazan yaka kartıyla orta yaşlı, keskin bakışlı bir kadın girdi. Monitördeki değerleri kontrol ederken odanın içindeki havayı adeta okuyordu. Hakan o sırada bana dönüp, ‘Zeynep, sen eve gitmelisin. Yarın sabah işin var, ayakta duracak halin kalmadı. Ben burada kalırım, babası olarak yanındayım,’ dedi. Sesindeki o ısrarcı ton, yıllarca beni manipüle ettiği günleri hatırlattı. ‘Ben iyiyim,’ diye kestirip attım. ‘Şu refakatçi koltuğunda kıvrılırım. Oğlumu bırakıp hiçbir yere gitmiyorum.’
Hemşire Fatma tam o an gözlerimin içine baktı. Gözlerinde sadece mesleki bir ilgi değil, bir kadının başka bir kadına duyduğu derin bir uyarı vardı. Sonra bakışlarını Emir’e çevirdi. Hakan, ‘Babacığım, üstünü örtelim üşüme,’ diyerek Emir’in battaniyesini çekiştirdiğinde, Emir’in tüm vücuduyla irkildiğini, gözlerini sımsıkı kapattığını gördüm. Bir çocuk babasının dokunuşundan böyle mi korkardı? Hemşirenin yüzündeki profesyonel maske bir anlığına düştü, dudakları ince bir çizgi halini aldı. İşini bitirip yanımdan geçerken, bana hiç bakmadan, adımlarını bile yavaşlatmadan avucumun içine bir şey sıkıştırdı. Bu, dörde katlanmış sarı bir post-it kağıdıydı. Hakan’a arkamı dönüp kağıdı yavaşça açtım. Üzerinde aceleyle karalanmış şu cümle yazıyordu: ‘O YALAN SÖYLÜYOR. GECE 3’TE KAMERAYI KONTROL ET.’
Ağzım kurumuş, nefesim kesilmişti. Nota boş gözlerle bakakaldım. Kafamı kaldırdığımda hemşire çoktan koridora çıkmıştı. ‘Kahve alacağım,’ diyerek hızla odadan çıktım ve hemşire bankosunun oraya gittim. Fatma Hemşire dosyaları düzenliyormuş gibi yapıyordu. ‘Ne demek istiyorsunuz abla?’ diye fısıldadım titreyen bir sesle. Etrafı kolaçan etti. ‘Pediatri servisindeki her odada hem ses hem de görüntü kaydeden kameralarımız var. Güvenlik birimi her şeyi saniye saniye kaydeder,’ dedi fısıltıyla. ‘Eğer oğluna gerçekten ne olduğunu öğrenmek istiyorsan, eksi birinci kattaki güvenlik odasına git. Gece vardiyasındaki Murat abiyi bul, seni benim gönderdiğimi söyle. Otur ve gece tam saat 3’te 12 numaralı kanalı izle.’ Başka hiçbir şey söylemeden arkasını dönüp ilaç odasına girdi…
Zaman sanki durmuştu. Gece yarısını geçerken hastane koridorları bir mezarlık kadar sessizdi. Hakan’a tuvalete gideceğimi söyleyip odadan çıktım. Gece 2:58’de, eksi birinci kattaki o havasız, sadece monitörlerin soluk mavi ışığıyla aydınlanan daracık güvenlik odasındaydım. Güvenlikçi Murat abi, Fatma Hemşire’nin adını duyunca sessizce başını sallamış ve 12 numaralı kanalı, Emir’in odasının kamerasını tam ekran yapmıştı. Ekranda oğlum, ince hastane battaniyesinin altında küçücük bir cenin gibi kıvrılmış yatıyordu. Hakan’ın az önce oturduğu refakatçi koltuğu ise tamamen boştu. Hakan odada değildi.
Köşedeki dijital saatin rakamları kırmızı bir parlamayla 03:00’ı gösterdiğinde, odanın kapısı aniden, sessizce açıldı. İçeri giren Hakan’dı, ama yüzünde o sahte şefkatten eser yoktu. Gözleri pörtlemiş, çenesi seğiriyordu. Hızla yatağa yaklaştı ve uyuyan Emir’in sağlam olan sol kolunu vahşice sıktı. Ekranda ses yoktu ama Murat abi hemen sesi açtı. Odanın içinden gelen fısıltı bütün odayı doldurdu. ‘Bana bak veled,’ diyordu Hakan dişlerinin arasından, ‘Yarın o lanet olası pedagog geldiğinde ona annenin seni evde yalnız bıraktığını, o yüzden merdivenlerden düştüğünü söyleyeceksin. Eğer benim seni balkondan aşağı ittiğimi söylersen, yemin ederim bu sefer diğer bacağını da ben kırarım. Anladın mı beni!’ Emir yatakta hıçkırıklara boğulmuş, titreyerek başını sallıyordu. Bütün dünyam başıma yıkıldı. Hakan, velayet davasında beni ‘ilgisiz anne’ göstermek için öz oğlumuzu balkondan aşağı itmiş ve bunu örtbas etmek için de scooter yalanını uydurmuştu.
O an Murat abinin ‘Abla dur!’ demesine kalmadan güvenlik odasından nasıl fırladığımı hatırlamıyorum. Merdivenleri üçer beşer çıkarken içimdeki anne kaplan uyanmıştı. Acil durum butonuna basıp tüm hastane polisini ayağa kaldırdım. Odaya daldığımda Hakan henüz Emir’in başındaydı. Gözü dönmüş bir halde üzerine atıldım. Arkamdan giren hastane polisi onu yaka paça duvara yapıştırırken, Emir ‘Anne!’ diye ağlayarak kollarıma atıldı. O gece, Hakan’ın o soğuk demir parmaklıklar ardına gidişini, oğlumun ise gözyaşları içinde bana sarılışını asla unutmayacağım. Fatma Hemşire haklıydı; gerçekler kameralardan önce, bir çocuğun korku dolu gözlerinde saklıydı.
