İstanbul’un o bitmek bilmeyen, boğucu trafiğinde direksiyonu sıkarken kalbim göğüs kafesimi parçalayacakmış gibi atıyordu. Silecekler cama vuran sağanak yağmuru temizlemekte zorlanırken, aklımda sadece telefonun ucunda duyduğum o soğuk, mesafeli ses yankılanıyordu. Eski kocam Hakan aramış, oğlumuz Emir’in bacağını kırdığını söylemişti. Başakşehir Çam ve Sakura Şehir Hastanesi’nin o devasa, labirenti andıran acil servis girişine arabayı nasıl park ettiğimi, o bitmek bilmeyen beyaz koridorları nasıl koştuğumu hatırlamıyorum. Burnuma dolan o keskin dezenfektan ve iyot kokusu, midemdeki krampları daha da artırıyordu. Çocuk acil bölümüne vardığımda, sekiz yaşındaki canım oğlum Emir, bembeyaz çarşafların arasında küçücük kalmış, sağ bacağı boydan boya alçıya alınmış bir halde yatıyordu. Yüzü kireç gibiydi, gözaltları morarmıştı.
Hakan, her zamanki o aşırı kontrollü, sahte güven veren tavrıyla yatağın ayakucunda dikiliyordu. Kollarını göğsünde kavuşturmuştu. ‘Korkacak bir şey yok Zeynep,’ dedi, sesinde en ufak bir duygu kırıntısı yoktu. ‘Evin önünde scooter sürerken dengesini kaybetmiş. Sokağın köşesindeki tümseği görmemiş. Ben yanına koşana kadar yere yığıldı.’ Bu hikaye beynimin içinde bir yerlere batıyordu. Emir dünyanın en dikkatli çocuğuydu. O scooter’ı aylardır kullanıyordu ve evin önündeki düzlükte düşüp bacağını bu kadar feci şekilde kırması bana mantıklı gelmiyordu. Ama oğlumun o korkmuş, titreyen gözlerini gördüğümde, Hakan’la orada, o an kavgaya tutuşup onu daha fazla travmatize etmek istemedim. Sadece Emir’in saçlarını okşadım, yanaklarına öpücükler kondurdum.DEVAMI DİĞER SAYFADA
