—Ama bu benim evim…
—Kanun böyle.
Rosa titreyen bacaklarla çıktı.
Ve o adam oradaydı.
Mühendis.
Sanki onu bekliyormuş gibi.
—Hepsini öderim —dedi direkt.
Rosa şüpheyle baktı.
—Karşılığında ne istiyorsun?
—Sadece aazinizi incelemek.
Başka bir şey değil.
Rosa tereddüt etti.
Ama mektubu hatırladı.
Otuz gün.
Para yok.
Yardım edecek kimse yok.
Gözlerini kapattı.
—Bugün mü?
—Bugün.
—O zaman… anlaştık.
O öğleden sonra borç yok oldu.
Bir anda.
Rosa anlamıyordu.
Ama yeni bir şey hissediyordu.
Rahatlama.
Ve korku.
Ertesi gün mühendis ekiplerle geldi.
Kazdı.
Ölçtü.
Not aldı.
Rosa şaşkınlıkla takip etti.
—Ne arıyorsun?
—Lityum.
—O da ne?
—Para… çok para.
Rosa inanamayarak güldü.
—Burada hiçbir şey yok… sadece taş.
Mühendis sakin baktı.
—Bazen… taşlar en değerli şeyi saklar.
Üç gün sonra geri döndü.
Kalın bir dosyayla.
Ciddi.
Mutfakta oturdular.
Rosa kahve koydu.
—Sonuçlar hazır —dedi.
Rosa fincanı sıktı.
—Ve?
Adam gözlerinin içine baktı.
—Araziniz bölgede en büyük yataklardan birine sahip.
Sessizlik.
Rosa gözlerini kırptı.
—Benimle dalga geçmeyin…
—Etmiyorum.
Dosyayı açtı.
Rakamlar.
Sıfırlar.
Bir sürü sıfır.
—Bu peşinat…
Başka bir satırı gösterdi.
—Bu da… her ay.
Rosa’nın dünyası döndü.
—Ben… sadece evimde kalmak istiyorum…
—Kalacaksınız. Her şey sizin.
Rosa ellerine baktı.
Miguel’in reddettiği o eller.
Hayatı boyunca o toprağı işleyen eller.
—Bu… gerçek mi?
—Düşündüğünüzden daha gerçek.
İmzaladı.
Titreyen bir elle.
Hızla atan bir kalple.
Ama imzaladı.
Ve o anda… her şey değişti.
Birkaç gün sonra haber her yerdeydi:
“Bir köylü kadın milyonluk anlaşma imzaladı.”
Rosa’nın fotoğrafı…
Önlüğüyle.
Kırışmış elleriyle.
Onuruyla.
Şehirde Miguel ekrana bakakaldı.
—Olamaz…
Lorena baktı.
—Bu… annen mi?
Miguel cevap vermedi.
Hava ağırlaştı.
Sakladığı her şey…
Artık bağırıyordu.
Ertesi gün kayınpederi aradı.
—İşten kovuldun.
—Ne?
—Yalan söyledin. Annen hakkında. Kim olduğun hakkında.
Miguel’in dünyası yıkıldı.
Ve bu sadece başlangıçtı.
Aynı gün Lorena gitti.
—Fakir olman umurumda değil —dedi—. Sana hayat veren kadından utanman umurumda.
Kapı kapandı.
Ve Miguel… yalnız kaldı.
O gece Rosa’yı aradı.
Bir kez.
İki kez.
On kez.
Cevap yok.
Sadece sessizlik.
Ona verdiği sessizliğin aynısı.
Ertesi gün otobüse bindi.
Altı saat.
Annesinin onun için yaptığı aynı altı saat.
Ama bu kez umut yoktu.
Sadece suçluluk.
Vardığında… yeri tanıyamadı.
Ev düzenliydi.
Çiçekler vardı.
Renk.
Hayat.
Rosa dışarıda oturmuş kahve içiyordu.
Sakin.
Huzurlu.
Miguel yavaşça yaklaştı.
—Anne…
Rosa başını kaldırdı.
