O akşam eve döndüğümüzde, Yusuf biyolojik annesiyle de vakit geçirmemizi istedi. Uzun uzun konuştuk. Kadının pişmanlığı, Yusuf’un olgunluğu ve benim huzurum o küçük oturma odasına sığmayacak kadar büyüktü. Artık kocaman bir aileydik. Belki yollarımız dikenliydi ama ulaştığımız bahçe güllerle doluydu. Yusuf’un mimarlık ofisinin duvarında, o eski yeşil battaniyenin küçük bir parçası çerçevelenmiş durur. Altında ise tek bir cümle yazar: ‘Her son, aslında başka bir hikayenin başlangıcıdır.’ Benim hikayem o gece bitmişti ama Yusuf’un hikayesi o gece başlamıştı. Ve bugün görüyorum ki, o hikaye binlerce insanın kalbine dokunan kocaman bir efsaneye dönüştü. Allah kimseyi sevgisiz ve kimsesiz bırakmasın.
Bu caminin avlusu artık sadece taşlardan ibaret değil. Her bir taşı, bir babanın fedakarlığını ve bir evladın vefasını fısıldıyor gelenlere. Yusuf, çocukluğunda dükkanımda talaşların içinde oynarken de, bugün büyük projelerin başında dururken de hep aynı dürüst çocuk olarak kaldı. Onu büyütürken bir kez bile pişmanlık duymadım. Aksine, onun varlığı benim en büyük servetim oldu. İnsanlar bazen mucize beklerler, oysa mucize tam yanımızdadır; bir çocuğun gülüşünde, bir ihtiyarın duasında ya da bir cami avlusunda terkedilmiş bir bebekte. Biz o mucizeyi birlikte yaşadık ve yaşatmaya devam ediyoruz.
Şimdi güneş batarken caminin minaresinden yükselen ezan sesiyle birlikte, Yusuf’un elini omzumda hissediyorum. ‘Gidelim mi baba?’ diyor. ‘Gidelim oğlum,’ diyorum. ‘Gidelim ki yeni hikayeler yazalım.’ Hayat devam ediyor ve sevgi her zaman galip geliyor. Kim ne derse desin, bir çocuğun kalbine dokunmak, dünyayı değiştirmektir. Ve ben o gece o cami avlusunda sadece bir bebeği değil, tüm dünyayı kucaklamışım. Şimdi her şey daha net, her şey daha anlamlı. Bir kış gecesi başlayan o masal, ömür boyu sürecek bir sevgi destanına dönüştü. Şükürler olsun ki o gece o sesi duymuşum, şükürler olsun ki o emaneti bağrıma basmışım.
