Oğlu başucuna geldi,
gözleri geri döndü…
Belki pişmanlık, belki korku.
Ama geç kalan her duygu gibi,
faydasızdı artık.
—
Yıllar geçti.
Oğlu da yaşlandı.
Bacakları güçsüz, nefesi kısa, zihni karışık…
O da çocuk oldu babası gibi.
Ama onun dört kızı vardı.
Hep erkek evlat istemiş,
bunu kızlarına da belli etmişti.
Ve kader gülümser gibi fısıldadı:
“Kız evlat sadece bakmaz;
yarayı sarar, geçmişi onarır.”
Biri çorbasını üfledi,
biri saçlarını taradı,
biri elini tuttu,
biri gece başında nöbet tuttu.
Adam titrek bir sesle fısıldadı:
“Babamı çok incittim…
Ama siz bana hep iyi davrandınız.
İyi ki varsınız.
Kavga içinde büyüdünüz,
yine de sevgi dolu oldunuz.”
Büyük kızı konuştu:
— Baba… Ben sırrınızı biliyorum. Dedem bana söyledi.
Adam irkildi:
— Ne sırrı kızım?
— Küçüktüm. Sen dedeme kötü davrandığında,
ben de sana kinlendim.
Dedem fark etti ki beni çağırdı…Büyük yemin edersen bir sır vereceğim dedi. Tamam.dedim.
“Baban gençtir” dedi, “öfkesini sakın büyütme.
Bu eve ilk geldiğimde baban bana dedi ki:
‘Gelin merhametlidir, sana çok iyi bakar.
Ama ben onu bakmaya zorlamış gibi olursam huzursuz oluruz.
Arada sana bağıracağım, bıktım diyeceğim;
bakacaksın ki gelinin sana daha çok sahip çıkacak.’”
