‘Siz… Siz o musunuz?’ diyerek gözyaşlarına boğuldum.
‘Ben Kemal Aydın. Uluslararası bir holdingin eski yönetim kurulu başkanıyım kızım. Yıllar önce bir trafik kazasında kendi evladımı ve torunumu kaybettim. Dünyanın tüm parası, bana o çocukların gülüşünü geri veremedi.
Şirketi devrettim.
Servetimi, okumak isteyen ama kimsesi olmayan çocuklara harcamaya adadım. Bu okulda hademelik yapıyorum, çünkü çocukların o masum sesleri benim tek ilacım. Onların arasında sıradan, fakir bir adam gibi dolaşmak bana huzur veriyor.’
Nefesim kesilmişti. Kemal Amca cebinden bir dekont çıkardı ve masaya koydu. ‘Bugün bankaya gittim. Senin o devletten aldığın 180.000 TL’lik öğrenim kredin var ya… Hepsi ödendi. Sıfırlandı.’
‘Ama neden? Neden o yırtık ayakkabıları giydiniz o zaman?’ diye hıçkırarak sordum.
Kemal Amca gülümseyerek gözyaşlarını sildi. ‘İnsanları denemek için kızım. Aylardır o okulda herkes o yırtık ayakkabıları gördü. Kimi iğrendi, kimi acıdı ama kimse kılını kıpırdatmadı. Sen ise kendi borç batağının içindeyken, maaşının yarısını benim gibi zavallı sandığın bir ihtiyarın ayakları ısınsın diye harcadın. Sen o bursun her kuruşunu hak eden, altın kalpli bir kızsın. Benim artık bir evladım yok sanıyordum. Ama bugün anladım ki, benim kızım Balat’ta öğretmen olmuş.’
O gece, dökük evimin salonunda, dünyanın en zengin ama bir o kadar da alçakgönüllü adamının boynuna sarılıp saatlerce ağladım. İyiliğin, en beklemediğiniz anda nasıl devasa bir dalgaya dönüştüğünü o gece öğrendim.
