Ama çok uzaklaşamadım.
Girdiğim anda, Linda bütün gün beni bekliyormuş gibi yanıma geldi. “Merhaba” demeden önce bir garsondan aldığı soğuk suyu yüzüme döktü. Salon dondu – çatallar havada asılı kaldı, fısıltılar sihirli bir şekilde sustu.
“Bu aileye ait değilsin!” o kadar yüksek sesle bağırdı ki piyanist bile çalmayı bıraktı. “Davetli değilsin. Her şeyi mahvettiğin gibi bu partiyi de bozma, git!”
Orada durduk, gömleğimden akan suyla, şaşkın bakışlar altında – bazıları merhamet dolu, bazıları belli belirsiz utangaç, bazıları da hiçbir şey olmamış gibi davranıyordu. Babam şok olmuş görünüyordu, karısının öfkesi ile kendi kafasının karışıklığı arasında sıkışmıştı. Bir an gözlerimde tanıdık acıyı hissettim ama onlara o zevki vermedim.
Sakince bir peçeteyle sildim ve gülümsedim.
“Bunu pişman olacaksın,” dedim sakin bir şekilde. Tehdit olarak değil – sadece gerçek olarak.
Ve sonra arkamdaki kapı açıldı.
Derin bir ses salonu doldurdu:
“Evan? Sen misin, Evan Hale?”
Herkes döndü. Kapının eşiğinde babamın en önemli yatırımcısı, yüksek standartlarıyla tanınan milyarder Jonathan Reed duruyordu. Doğrudan yanıma geldi ve eski bir dost gibi sarıldı.
Salon sustu. Linda’nın yüzü beyazlaştı. Babam dondu.
Ve bu sadece başlangıçtı.
Bir an kimse nefes almaya cesaret edemedi. Jonathan Reed – sadece onayının milyonluk yatırımları belirleyebileceği adam – bana sarılıyor, Linda’nın istenmeyen olarak gördüğü kişi. Sanki gerçeklik durmuş gibiydi.
“Ne yapıyorsun Evan?” diye sordu Jonathan gülümseyerek. “Yale’daki iş forumundan beri görüşmemiştik. Çok etkilendim.”
Bazıları belli belirsiz iç çekti. Linda elini ağzına kapattı. Babam gözlerini kapadı, karısının az önce aşağılamış olduğu kişinin Jonathan tarafından gerçekten değer verilen biri olduğunu fark etmemiş gibi.
“Tanıştığınızı bilmiyordum,” dedi babam tereddütle.
Jonathan gülümsedi. “Tanışıyoruz? Bu genç geçen yıl ilk yatırımlarımın birini neredeyse kurtardı. Analitik, ölçülü. Tekrar buluşmayı umuyorduk.”
Babamın arkasındaki büfenin arkasına saklanmaya çalıştığını gördüm.
