Ancak gülümsemelerin arkasında büyük bir gerilim vardı.
Daniel gelinine neredeyse hiç sevgiyle bakmıyordu.
Ailesi sürekli birbirlerine bakışlar atıyor ve sessizce gülüyordu.
Kısa süre sonra bazı davetliler onların şakalarının giderek daha kırıcı hale geldiğini fark etti.
Alina’nın geçmişi, sade hayatı hakkında konuşuyor, hatta babasıyla bile alay etmeye cesaret ediyorlardı.
Üvey annesi sadece gülümsüyor ve her şey normalmiş gibi davranıyordu.
Alina gelinliği içinde damadının yanında duruyor ve sakin kalmaya çalışıyordu.
Herkesin fazla sessiz ve güçsüz gördüğü adamın çoktan kararını verdiğini bilmiyordu.
Durum artık dayanılmaz bir noktaya geldiğinde, kimsenin beklemediği bir şey yaptı…
Alina ve babasına karşı yapılan bir başka acımasız şakadan sonra salonda sessizlik oluştu.
Herkes kızın babasının yine sessiz kalacağını düşünüyordu; tıpkı yıllardır yaptığı gibi.
O her zaman çatışmalardan kaçınan ve ailede huzuru korumaya çalışan sakin bir insan olarak görülmüştü.
Üvey annesi onun yerine kararlar aldığında bile nadiren karşı çıkardı.
Ama o anda kızına baktı ve mutlu bir gelin değil, zorla gülümsemeye çalışan bir insan gördü.
Artık gözlerini kapatamayacağını anladı.
Babası sakince Alina’nın yanına gitti, elini tuttu ve şöyle dedi:
— Gidiyoruz.
Misafirler donup kaldı.
