Eskiden hayatın mükemmel olduğunu düşünürdüm. Sevgi dolu bir kocam, rahat bir evim ve hobilerimle uğraşmama izin veren düzenli bir işim vardı.
Ama bir şey eksikti. Her sessiz anda ve boş ikinci yatak odasına her baktığımda hissettiğim bir şey.
Bir çocuk istiyordum.
Jacob ile denemeye karar verdiğimizde, çok umutluydum. Gece geç saatlerde emzirmeyi, kirli sanat projelerini ve bebeğimizin büyümesini izlemeyi hayal ediyordum.
Ama aylar yıllara dönüştü ve bu hayalim hiç gerçekleşmedi.
Eve dönene kadar kendimi tutmaya çalıştım. Oturma odasına girer girmez, kanepeye çöküp hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım.
Jacob da peşimden geldi.
“Alicia, ne oldu?” diye sordu. “Lütfen benimle konuş.”
Kafamı salladım, zorlukla kelimeleri ağzımdan çıkardım. “Ben sadece… anlamıyorum. Neden bu bizim başımıza geliyor? Hayatım boyunca tek istediğim şey anne olmaktı, ama şimdi bu asla gerçekleşmeyecek.”
“Bu haksızlık. Biliyorum,” dedi, yanıma oturup beni kendine çekerek. “Ama belki başka bir yol vardır. Belki de burada durmamız gerekmez.”
“Evlat edinmeyi mi kastediyorsun?” Ona baktığımda sesim titredi. “Gerçekten bunun aynı şey olduğunu mu düşünüyorsun? Başkasının çocuğunu sevebileceğimi bile bilmiyorum.”
