Telefonun başka ucundan tanıdık bir ses geldi, ama o kadar uzun vakit geçmişti ki, bir an tereddüt ettim. “Anne, nasılsın?” dedi büyük oğlum. O an içimde bir sızı hissettim, kalbim süratle çarpmaya başladı. Aylardır beklediğim o ses sonucunda gelmişti ama sevincim bir anlığına sürdü. “İyiyim oğlum,” dedim, yutkunarak. Ama iyiliği nereden bulacaktım? Birkaç saniye sessizlik oldu, sonrasında o derin soluk alışını duydum. “Biz… seni merak ettik. Her şey yolunda mı orada?” Gözlerim doldu, ama onlara kuvvetli görünmek zorundaydım. “Yolunda, oğlum, yolunda. Burada iyi bakıyorlar bize,” dedim, yalan söylemek istemiyordum ama onların vicdanını rahatlatmak istedim. Çünkü neyi değiştirecekti ki?
