“Bu ne?” diye fısıldadım.
Annem konuştu: “Baban bu raporu yıllar önce tesadüfen gördü. Biz senin onu bilinçli olarak seçtiğini sandık. Ama o… o sana eksik bir hikâye anlattı.”
Kocama baktım. Dudakları titriyordu.
“Doktorlar umut verdi,” dedi kısık sesle. “Ama kesin değildi. Ailem zaten borç içindeydi. Yoğun rehabilitasyon çok pahalıydı. Başarısız olma ihtimali yüksekti. Sana bir ihtimal uğruna umut satmak istemedim.”
“Yani bana hiç söylemedin,” dedim.
“Kaybedecek bir şeyim yoktu,” dedi. “Ama seni kaybetmekten korktum.”
O an içimde iki duygu çarpıştı: ihanet ve anlayış.
Annem araya girdi. “Hâlâ geç değil. Tıp ilerledi. Biz masrafları karşılarız. Ama önce gerçeği bilmeliydin.”
Odayı sessizlik kapladı.
