Benim adım Halil. 78 yaşındayım. Şu an bir huzurevinde kalıyorum. Buraya kendi isteğimle gelmedim. İki çocuğum var: Serkan ve Zeynep. İkisi de hayatta, ikisi de beni biliyor ama uzun zamandır ne arayan var ne soran.
Eşim vefat ettikten sonra bir süre tek başıma yaşadım. İlk zamanlar idare ediyordum. Sabahları erkenden kalkar, çayımı koyar, balkona çıkar sokağı izlerdim. Komşularla selamlaşırdım. Gün içinde ufak tefek işlerimi kendim görürdüm. “Ben hâlâ ayaktayım” diyordum içimden.
Sonra dizlerim tutmamaya başladı. Bir gün banyoda ayağım kaydı, düştüm. Saatlerce yerde kaldım. Kimse duymadı. O an insanın aklına çok şey geliyor. Ölüm bile değil, unutulmak korkutuyor. DEVAMI DİĞER SAYFADA
