Odada, kocamı yatakta yatarken gördüm. Bacağı alçıdaydı ve gözünün altında bir morluk vardı. Hayattaydı, ama sinirliydi. Hemen su ve yemek istemeye başladı, acıdan şikayet etti, bana minnettarlıkla bile bakmadı. Kendime bunun şok ve acıdan kaynaklandığını, sadece kendini iyi hissetmediğini söyleyip durdum.
Su almak için koridora çıktığımda, gözüm tesadüfen duvardaki bir bankta oturan yaşlı bir kadına takıldı. Başını öne eğmiş, aynı bacağı bandajlı bir şekilde sessizce oturuyordu. Kimse onu ziyarete gelmemişti. Tamamen yalnızdı.
Oğlunun uzakta çalıştığını ve gelemediğini öğrendim. Aynı gün ona biraz et suyu ve haşlanmış yumurta aldım ve odasına götürdüm.
Yaşlı kadın bana sanki ona yemek değil de çok daha büyük bir şey getirmişim gibi baktı. Sessizce teşekkür etti ve bana kızım dedi.
O günden itibaren onu günde üç kez ziyaret etmeye başladım. Sabah kahvaltı, öğle yemeği ve akşam yemeği getirdim. Tuvalete gitmesine yardım ettim, yataktan kalkarken destek oldum. Bazen sadece yanına oturup hayatını hatırlarken onu dinledim.
Kocam gittikçe daha da sinirlendi. Bir yabancıyla zamanımı boşa harcadığımı ve sadece onunla birlikte olmam gerektiğini söyledi. Her sitem beni daha da derinden yaraladı, ama yaşlı kadını görmeye gitmeye devam ettim. Onunla birlikteyken sakin hissediyordum. Her küçük şey için bana teşekkür ediyor ve sanki tek desteği benmişim gibi bana bakıyordu.
Günler aynı şekilde geçti. Kocam taleplerde bulundu ve sinirlendi. Yaşlı kadın bana teşekkür etti ve sessizce gülümsedi.
Sonra oğlu hastaneye geldi. Taburcu olduğu gün, yaşlı kadın elimi tuttu. Parmakları soğuktu, ama avucumu beklenmedik bir güçle sıktı. Daha da yaklaştı ve tüylerimi diken diken eden, tüylerimi diken diken eden bir şey fısıldadı… 😢😨 (Haberin devamini görmek ve okumak için resmin üzerine tiklayarak diğer sayfaya geçiş yapiniz)
