.her biri bir öncekinden daha güzel, onlarca incelikle oyulmuş ahşap heykelcik. Emniyet görevlisi ve araştırma alanının çevresinde toplanan ufak kalabalık gözlerine inanamadı. Bavul, birtakımları canlı renklerle boyanmış, birtakımları ise natural ahşap kaplamalarıyla bırakılmış heykelciklerle doluydu. Her heykelcik benzersizdi; günlük hayattan sahneleri, efsanevi yaratıkları ve hem de dünyanın dört bir yanından birtakım sembolik yapıları tasvir ediyordu. İşçilik o kadar zarifti ki nerdeyse gerçek gibi görünüyorlardı.
Yaşlı bayan orada öylece duruyordu, gözleri yaşlarla doluydu. Hâlâ gördüklerini anlamaya çalışan emniyet görevlisi, “Hanımefendi, şunlar ne?” diye sordu.
Titrek bir sesle yanıt verdi: “Bunlar yalnızca torunlarım amacıyla hediyeler. Yıllar içersinde onları şahsım oydum.”
Memur, rahatlama ve hayranlık karışımı bir duygu hissederek, “İnanılmazlar. Ama namacıyla bunu söylemedin?” Devamı snraki syfada..
