Sonra mezara atlayıp kayboldu.
Zaman geçti… ne kadar bilmiyorum.
Bir gece daha uyandım.
Bu defa topraklar tavana kadar fırlıyordu.
Mezar açıldı.
İçinde küçük bir ateş topu vardı.
Büyüdü… büyüdü…
Her yeri sardı.
Teyzem yanıyordu.
Canlı canlı…
Bağırıyordu:
— Halana haber ver!
Yere çömeldim.
Alev o kadar şiddetliydi ki parmaklarım yere yapıştı.
Yandı.
Çığlık attım.
Annem koşarak geldi.
O da çığlık attı; yer sıcaktı, ayakları yanmıştı.
Hastaneye gittik.
Parmaklarım ciddi yanmıştı.
Eve gelince her şeyi anlattım.
“Halana haber ver” sözünü duyunca annemin yüzü bembeyaz oldu.
Halam geldi.
Abdest aldı.
Kur’an okudu, suya üfledi.
Mezara gittik.
Suyu dökerken:
— Hakkımı helal ettim diyordu.
O günden sonra teyzemi bir daha görmedim.
Mezar odamda bir daha açılmadı.
Yıllar sonra gerçeği öğrendim.
Teyzem, halamın kocasını ayartmıştı.
Kaçmışlardı.
Malını almışlardı.
Halam hamileydi.
Üzüntüden çocuğunu düşürmüştü.
Parasız, perişan kalmıştı.
Teyzem yıllar sonra rahim kanseri olmuştu.
Rahmi alınmıştı.
O zaman anlamıştı:
Ah almıştı…
Malını geri vermek istemişti.
Ama halam, yıkılan yuvasının ve kaybettiği evladın hakkını helal edememişti.
O korkunç manzaralar, masum bir çocuğa gösterilmişti.
Kul hakkından…
“Şehit bile üzerinde kul hakkı varken cennetin en yüksek makamına ulaşamaz.”
⸻
Kul hakkı, dünyada kapatılmazsa kabirde kapanır.
Affedilmeyen hak, ateş olur.
Mazlumun ahı, mezar kadar derindir.
Rabbim bizi kimsenin hakkıyla huzuruna çıkmaktan muhafaza eylesin.
