Kadının huzurevinin girişinden kararlı adımlarla ilerleyişini izledik. Hareketlerinde, benimkinden çok farklı bir hayat yaşamanın getirdiği türden bir zarafet vardı. Gözümüzden kayboldu ve bir an için oda garip bir şekilde sessizleşti.
Sarah, sessizliği bozarak hafifçe kıkırdadı ve “Şey, o buraya bizden biri için gelmedi,” dedi. “Muhtemelen eski bir arkadaşını veya akrabasını ziyaret ediyordur.”
Göğsüme çöken garip huzursuzluk hissini atmaya çalışarak başımı salladım. Ama daha fazla düşünmeden kapıma birisi vurdu.
Sarah ile bakıştık, ikimiz de aynı şeyi düşünüyorduk: Acaba o olabilir mi?
“İçeri gelin,” diye seslendim, sesim hissettiğimden daha sakin çıkıyordu.
Kapı gıcırtıyla açıldı ve tahmin edildiği gibi, SUV’deki kadın içeri girdi. Yakından bakınca daha da çarpıcıydı, sanki odayı dolduracak bir varlığı vardı devamı icin digr syfaya gecinz…
Kadının gözleri, sanki uzun zamandır aradığı bir şeyi bulmuş gibi benimkilerle kenetlendi.
“Sonunda seni buldum,” dedi sesi yumuşak ama duygu doluydu.
Şaşkınlıktan gözlerimi kırpıştırdım. Beni mi buldu? Ne demek istiyordu acaba? Bu kadını tanımıyordum… değil mi?
“Üzgünüm,” diye kekeledim, olan biteni anlamaya çalışarak, “ama seni hatırlamıyorum.”
Gözlerimin içine dosdoğru baktı, adeta hatırlamam için bana meydan okuyordu.
“Eminim 22 yıl önce ne yaptığınızı da hatırlamıyorsunuzdur! İşte bu yüzden buradayım. Yıllar önce neler olduğunu size hatırlatmam gerekiyor…”
Sesi sakindi ama tonda bir gerginlik vardı, bu sıradan bir ziyaret olmadığını bana hissettiren bir şey. Kalbim göğsümde gümbür gümbür atıyordu, olayları birleştirmeye çalışıyordum. Yirmi iki yıl önce mi? Ne demek istiyordu acaba?
Derin bir nefes aldı, bakışlarını benden ayırmadı. “Sizin çalıştığınız üniversitede öğrenciydim. Şimdi beni muhtemelen tanıyamazsınız, ama o zamanlar… o zamanlar, utangaç, beceriksiz bir birinci sınıf öğrencisiydim. Adım Patricia.”
Ve sonra her şey yerine oturdu. Patricia. Bu isim hafızamın derinliklerinde bir şeyleri harekete geçirdi ve birdenbire yıllar eriyip gitti. Kafeteryayı, tepsi sıralarını görebiliyor, öğrencilerin sohbetlerini duyabiliyordum. Ama en canlı şekilde, ikimiz için de her şeyin değiştiği günü hatırladım.
“Sen… sen o kızdın…” diye başladım, anılar zihnime doluşurken sesim kısıldı. “O kızların alay ettiği kız…”
Patricia başını salladı, yüzümdeki tanıma ifadesini görünce gözleri yumuşadı. “Evet, o bendim. Acımasızdılar, sürekli benimle dalga geçiyorlardı, güzel ya da özgüvenli olmadığım için bana isim takıyorlardı. Ve erkekler… onlar da aynı derecede acımasızdı, gülüyor ve onlara katılıyorlardı.”
O günün yankılarını neredeyse duyabiliyordum: kahkahaların havayı nasıl deldiğini, Patricia’nın orada nasıl çaresizce ve gözyaşlarına boğulmak üzere durduğunu. O gün içimde bir şey kopmuştu. Kendi hayatımda bu tür davranışlardan yeterince görmüştüm ve bunun tam önümde olmasına izin vermeyecektim.
“Hatırlıyorum,” diye fısıldadım, anı netleştikçe sesim daha da güçlenmişti. “Onların seni böyle yerle bir etmelerini öylece izleyemezdim. Bir şey yapmalıydım.”
“Sadece ‘bir şey’ yapmaktan çok daha fazlasını yaptın,” dedi Patricia duygusal bir ses tonuyla. “Onları uzaklaştırdın. Öyle yüksek sesle bağırdın ki, korkmuş kuşlar gibi dağıldılar. Daha önce kimsenin benim için böyle mücadele ettiğini görmemiştim.”
Şimdi her şeyi gözümde canlandırabiliyordum: masaya doğru nasıl koştuğumu, öfkeyle sesimi yükseltip o kızlara ve oğlanlara onu rahat bırakmalarını söylediğimi. Benim gibi, aklından geçenleri söylemekten çekinmeyen bir kasiyer kadınla ne yapacaklarını bilemediler. Bu yüzden gittiler, Patricia’yı yalnız ve şaşkın halde bıraktılar.
“Ve sonra,” diye devam etti Patricia, sesi yumuşayarak, “benimle kaldın. Öylece çekip gitmedin. Bana ilk kahvemi yaptın ve benimle konuştun. İnsanların beni ezmesine izin vermemem gerektiğini ve kendimi savunmam gerektiğini söyledin. Bilginin önemli olduğunu, ama aynı zamanda nasıl yaşayacağımı da öğrenmem gerektiğini söyledin.”
Başımı salladım, saatlerce orada oturup okuldan hayata, önemli şeylere kadar her şey hakkında konuştuğumuzu hatırladım. O zamanlar bilmiyordum ama o konuşma benim için de onun için olduğu kadar önemliydi. Patricia’da kendimden bir parça görmüştüm: kaybolmuş, kararsız ve kendisine inanacak birine ihtiyaç duyan biri.
“O günden sonra hayatım değişti,” dedi Patricia, tutmaya çalıştığı gözyaşlarıyla gözleri parıldayarak. “Ailemle birlikte kısa süre sonra başka bir ülkeye taşındık, ama bana söylediklerinizi asla unutmadım. Yeni okulumda başladığımda kızlar yine bana sataşmaya çalıştılar. Ama bu sefer… bu sefer izin vermedim. Bana öğrettiğiniz gibi kendimi savundum. Ve biliyor musunuz? Bir daha asla beni rahatsız etmediler.”
Göğsümde bir gurur ve sıcaklık dalgası hissettim. Söylediğim bir şeyin, yaptığım bir şeyin bunca yıl onun aklında kalmış olması… Bu, en hafif tabirle, alçakgönüllülük vericiydi.
“Bunun benim için ne anlama geldiğini tahmin bile edemezsin,” dedi Patricia, sesi hafifçe titreyerek. “Yıllardır sana teşekkür etmek istiyordum ama seni nasıl bulacağımı bilmiyordum. Uzun zaman aldı ama sonunda buldum. Ve ne kadar minnettar olduğumu kelimelerle ifade edemem.”
Göğsümde bir gurur ve sıcaklık dalgası hissettim. Söylediğim bir şeyin, yaptığım bir şeyin bunca yıl onun aklında kalmış olması… Bu, en hafif tabirle, alçakgönüllülük vericiydi.
“Bunun benim için ne anlama geldiğini tahmin bile edemezsin,” dedi Patricia, sesi hafifçe titreyerek. “Yıllardır sana teşekkür etmek istiyordum ama seni nasıl bulacağımı bilmiyordum. Uzun zaman aldı ama sonunda buldum. Ve ne kadar minnettar olduğumu kelimelerle ifade edemem.”
Ben daha ne olduğunu anlamadan, Patricia odanın karşısına geçti ve kollarını bana dolayarak beni kucakladı. Bir an donakaldım, şaşkına döndüm, ama sonra ben de ona sarıldım ve yıllarca süren yalnızlık ve özgüven eksikliğinin yavaş yavaş eriyip gittiğini hissettim.
“Bana teşekkür etmek için bunca yolu gelmenize gerek yoktu,” dedim usulca, ama içten içe geldiği için çok sevinmiştim.
“İstedim,” diye ısrar etti Patricia, biraz geri çekilip gözlerimin içine bakarak. “Ama gelmemin tek sebebi bu değil. Sana sormak istediğim başka bir şey daha var.”
Merakla kaşımı kaldırdım. “Bu nedir?”
Patricia gülümsedi. Gözlerinde yaramaz bir parıltı vardı. “Bir geziye çıkmaya ne dersin? Hem de büyük bir geziye. Aslında dünya turuna. Bir süredir planlıyorum ve yanımda olmasını isteyeceğim başka kimse yok.”
Ağzım açık kaldı. Dünya turu mu? Bu, hayalini bile kurmadığım bir şeydi; tüm hayatımı dünyanın küçük bir köşesinde geçirmiştim. Ama işte Patricia, bana asla mümkün olduğunu düşünmediğim bir macera sunuyordu.
“Sen… gerçekten benim de seninle gelmemi mi istiyorsun?” diye kekeledim, bu fikri anlamaya çalışarak.
“Kesinlikle,” dedi Patricia gülümseyerek. “Bana çok şey verdin Agatha. Şimdi ben de sana bir şeyler geri vermek istiyorum. Ayrıca, bence harika bir ekip olurduk.”
Bütün bu absürtlüğe gülmeden edemedim: Kafeteryadaki utangaç kız, şimdi özgüvenli bir kadın olmuş ve beni dünya turuna çıkmaya davet ediyordu. Ama ne kadar çok düşündüysem, o kadar doğru gelmeye başladı. Belki de tam olarak ihtiyacım olan şey buydu.
“Biliyor musun?” dedim ona gülümseyerek. “Bence bunu çok isterdim. Bence bunu çok isterdim.”
Ve işte böylece, hayatım hiç hayal etmediğim şekillerde değişmeye başladı. Yıllar önce yapılan basit bir iyiliğin böyle bir şeye yol açacağını kim düşünürdü ki? Ama hayat işte böyle. En beklemediğiniz anlarda sürprizlerle dolu.
Şimdi Patricia bu yazının metnini yazmama yardım ediyor. Seyahat planlarımızı yapıyoruz ve dünyanın bize neler sunacağını görmek için sabırsızlanıyorum.
