Bahar geldiğinde neredeyse 150.000 TL birikmişti.
Sonra bir sabah babaannem beni ağlayarak aradı.
“Canım… para yok.”
Koşa koşa gittim. Teneke kutu masanın üstündeydi. Kapağı açık, içi boş. Dedem pencerenin önünde sessizce duruyor, elleri arkasında kenetlenmişti. Evde bir önceki akşam sadece bir kişi vardı: teyzem Deniz.
Deniz, kızı Burcu’nun üniversiteye başlayacağını ve “mutlaka araba gerektiğini” söyleyip duran teyzem.
O gün Burcu’nun sosyal medyasına baktım. Parlak kırmızı bir arabanın önünde poz vermişti. “Yeni arabam! Çok şükür ” yazıyordu.
Teyzemi aradım.
“Abartma,” dedi rahat bir sesle. “Bu yaştan sonra ne düğünü? Hem Burcu’nun geleceği daha önemli.”
Telefonu kapattığımda içimde bir şeyler kırılmıştı. Ama o kırıkların arasından bir fikir doğdu.
Ertesi gün teyzemi aradım. Sesim yumuşaktı.
“Deniz abla, babaannemle dedem için küçük bir aile yemeği yapıyorum. Moral olsun diye. Tatlı getirir misin?”
Hemen kabul etti.
O akşam ev kalabalıktı. Annem, dayım, kuzenler… herkes sofradaydı. Babaannem zoraki gülümsüyor, dedem sessizce çorbasını karıştırıyordu. Deniz ise her zamanki gibi neşeliydi. Elinde baklava tepsisiyle geldi, Burcu’nun arabasından uzun uzun bahsetti.
Yemek bitince ayağa kalktım.
“Bir sürprizim var,” dedim.
Salondaki televizyonu açtım. Ekranda Burcu’nun paylaştığı fotoğraf belirdi. Ardından güvenlik kamerası görüntüsü… Evet, bir hafta önce dedemlerin apartman girişine küçük bir kamera taktırmıştım. Kimseye söylememiştim. Görüntüde Deniz, gece geç saatte elinde çantayla merdivenlerden çıkıyor, yarım saat sonra aceleyle iniyordu.
Salonda sessizlik çöktü.
Deniz’in yüzü soldu. “Bu da ne?” diye fısıldadı.
“Devamı var,” dedim.
İkinci görüntüde mutfak kapısının aralığından içeri süzülen gölgesi seçiliyordu. Net değildi ama saat ve tarih ortadaydı. Aynı gece, para kaybolmadan birkaç saat önce
Dayım ayağa kalktı. “Deniz, doğru mu bu?”
Deniz bir an inkâr edecek gibi oldu. Sonra omuzları düştü.
“Ben sadece borç alacaktım,” dedi. “Sonra geri koyacaktım.”
“Arabayı nakit mi aldın?” diye sordum.
Cevap veremedi.
