Kerem ile Zehra’nın yolları bir gün çeşme başında kesişti. Kısa bir sohbetle başlayan konuşmalar, gün geçtikçe derinleşti. Kerem şehirden, Zehra köyden bahsediyordu. İki ayrı dünyanın insanıydılar ama kalpleri aynı dili konuşuyordu.
Kerem, Zehra’ya âşık olduğunu anladığında hiç tereddüt etmedi. Babasına her şeyi anlattı.
— “Baba, ben bu kızla evlenmek istiyorum.”
Babası önce güldü.
— “Oğlum, heves işte. Geçer. Sen şehirli bir ailesin, köylü kız sana göre değil.”
Ama Kerem kararlıydı. İlk kez bir şey için bu kadar diretmişti. Babası sonunda pes etti ama şartla:
— “Önce babasıyla konuşalım. Bakalım ne isteyecek.”
Hasan Ağa, kızına talip gelmesine şaşırmıştı. Şehirli, zengin bir ailenin oğluydu Kerem. Ama Hasan Ağa, yoksul olmasına rağmen gururundan asla ödün vermezdi. Kızını parayla ölçen biri değildi, ama hayat ona sert davranmıştı.
Kız isteme günü geldi. Kerem’in ailesi köydeki mütevazı eve geldiğinde, herkes büyük bir başlık parası beklendiğini düşünüyordu. Ama kimse Hasan Ağa’nın isteyeceklerinden haberdar değildi.
Kerem’in babası söze girdi:
— “Hasan Ağa, Allah’ın emriyle kızını oğlumuza istiyoruz. Ne istersen söyle.”
Hasan Ağa başını kaldırdı, gözleri Kerem’in gözlerine kilitlendi. Ev sessizliğe gömüldü.
— “Ben para istemem,” dedi.
Herkes rahatladı derken Hasan Ağa devam etti:
— “Ama başlık param var.”
Kerem’in babası cüzdanına uzanacak gibi oldu
— “Kızımın başlığı para değil,” dedi Hasan Ağa. “Şaşıracaksınız ama dinleyin.”
Herkes dikkat kesildi.
— “Bir: Kızım üniversite okuyacak. Şehirde değil, istediği yerde. Masraflarını kısılmadan karşılayacaksınız.”
— “İki: Zehra çalışmak isterse kimse engel olmayacak.”
— “Üç: Bir gün bu evliliği bırakmak isterse, kapı yüzüne kapanmayacak.”
— “Dört: Ona bir kez bile bağırırsan, köyün bu yaşlı adamı karşısında durur.”
O an odadaki herkes donup kaldı. Kimse böyle bir başlık parası beklemiyordu. Ne altın, ne para, ne mal… Sadece insanlık.
