Şehir ışıkları altında büyümüş olan Kerem, hayatı boyunca her istediğine kolayca ulaşmıştı. Babası ülkenin en büyük inşaat firmalarından birinin sahibiydi; annesi ise seçkin davetlerin aranan ismiydi. Kerem lüks sitelerde, özel okullarda, pahalı arabalarda büyümüştü. Ama bütün bu bolluğun içinde, kalbinde hep bir eksiklik vardı. İnsanların ona değil, soyadına baktığını fark edecek kadar olgunlaşmıştı.
Bir gün, babasının yeni bir proje için gittiği Kavaklıdere Köyü’ne onunla birlikte gitti. Kerem için bu yolculuk sıradan bir kaçıştı; biraz hava almak, şehirden uzaklaşmak istiyordu. Köye vardıklarında toprak yollar, kerpiç evler ve sade bir hayat karşıladı onu. İlk anda yabancılık çekti ama sonra gözleri bir noktaya takıldı.
Köy çeşmesinin başında, elinde bakır testisiyle duran Zehra.
Zehra’nın üzerinde eski ama tertemiz bir elbise vardı. Saçları örülüydü, yüzü güneşten hafifçe esmerleşmişti ama gözleri… gözleri şehirde hiç görmediği kadar derin ve sakindi. Kerem o an, hayatında ilk kez kalbinin bu kadar hızlı attığını hissetti.
Günler geçtikçe Kerem, bahanelerle köyde dolaşmaya başladı. Zehra’yı tarlada çalışırken, koyunları güderken, yaşlı komşulara yardım ederken gördü. Zehra fakirdi ama onurluydu. Annesi yıllar önce vefat etmiş, babası Hasan Ağa ise köyün en gururlu ama en yoksul adamlarından biriydi. Zehra, tüm yükü sessizce sırtlanmıştı.DEVAMI DİĞER SAYFADA
