“Ne yapıyorsunuz?” diye sordum, sesim titreyerek.
Beni görmezden geldiler. Önlerine geçince Defne gözlerimin içine bakmadan konuştu: “Bütün hayatımız boyunca bize yalan söyleyen biriyle yaşayamayız.”
Sanki biri göğsüme yumruk atmıştı. “Ne yalanı?” dedim.
Duru öfkeyle telefonunu uzattı. “Bunca yıl bunu sakladın. Nasıl yapabildin?”
Ekranda bir DNA testi sonucu vardı. İsimlerimiz yazıyordu. Benimle biyolojik bağları olmadığı açıkça görülüyordu. Ama bu zaten bildiğimiz bir şeydi. Ben onların biyolojik annesi değildim. Bunu yıllar önce söylemiştim.
“Bu zaten doğru,” dedim şaşkınlıkla. “Size anlatmıştım.”
Defne başını kaldırdı. Gözleri doluydu ama öfkeliydi. “Hayır. Anlattığın her şey doğru değilmiş. Gerçek annemizin kim olduğunu biliyoruz.”
Kalbim duracak gibi oldu. “Ne demek istiyorsun?”
Duru derin bir nefes aldı. “Biyolojik annemizin dosyasına ulaştık. Ölmediğini öğrendik.”
O an dünya başıma yıkıldı. “Bu imkânsız,” dedim fısıltıyla. “Ben ölüm raporunu gördüm.”
“Hayır,” dedi Defne. “Dosyada ‘doğum sonrası komplikasyon, yoğun bakıma sevk’ yazıyor. Ölüm belgesi yok. Bir kadın bizim yaşımızdaki iki genç kızı arıyormuş. Adı aynı.”
Beynimin içi uğulduyordu. O geceyi hatırladım. Yoğun kanama vardı. Kadın ameliyathaneden yoğun bakıma alınmıştı. Ben bebeklerle ilgilenmiştim. Sabah hastane yönetimi annenin kurtarılamadığını söylemişti. Resmî işlemler başlatılmıştı. Dosyaları bir daha açmamıştım
“Size yalan söylemedim,” dedim güçlükle. “Bana da böyle söylendi.”
Ama onlar artık dinlemiyordu. Bir haftadır araştırma yaptıklarını, sosyal medyada bir kadının kendilerini aradığını, yüz hatlarının benzediğini anlattılar. Kadın, yıllar önce doğum yaptığını ama bebeklerinin öldüğünün söylendiğini iddia ediyordu.
“Ya doğruysa?” dedi Duru. “Ya bizi senden koparan bir sistem varsa?”
Bu soru beni benden aldı. Eğer doğruysa… Yirmi yıl boyunca yanlış bir bilgiye dayanarak yaşamıştık. Ama tek bildiğim, onları bilerek kimseden çalmadığımdı.
“Peki neden beni dinlemeden karar verdiniz?” dedim. “Neden konuşmadınız?”
Defne gözlerini kaçırdı. “Çünkü korktuk. Ya her şeyi biliyorsan diye.”
O an anladım. Onların öfkesi ihanetten değil, korkudandı.
