Hayatımın en büyük mutluluğu da en büyük yıkımı da aynı sözle başladı.
Yirmi yıl önce, genç bir kadının ölüm döşeğinde elimi tutup benden istediği tek şey, doğacak bebeklerine sahip çıkmamdı. Ebe olarak ilk kez tek başıma girdiğim o doğumda hem iki canı dünyaya getirmiş hem de bir anneyi kaybetmiştik. Kadın, son nefesine yakın fısıldamıştı: “Onları sana emanet ediyorum… Ben büyütemeyeceğim.” O an verdiğim söz, hayatımın yönünü değiştirdi.
İkizler sağlıklıydı. Hastane koridorlarında onların devlet korumasına verileceği konuşuluyordu. Ama ben o sözle yaşamaya karar vermiştim. Resmî işlemleri başlattım, aylar süren bürokrasiyle uğraştım ve sonunda onları evlat edindim. İsimlerini Defne ve Duru koydum.
İlk yıllar zordu. Geceleri biri ağlarken diğeri uyanıyor, sabah nöbetine uykusuz gidiyordum. Maaşım çoğu zaman yetmiyor, ek mesailer alıyordum. Ama eve her gelişimde iki küçük çift göz bana bakıyordu; o bakışlarda güven vardı. “Anne” dedikleri ilk günü asla unutamam. O an verdiğim sözün doğru olduğuna bir kez daha inandım.
Yıllar su gibi geçti. Bayram sabahları birlikte kahvaltı hazırladık, Ramazan’da iftar soframızı üç kişilik kurduk. Okul gösterilerinde en ön sırada oturdum, hastayken sabahlara kadar başlarında bekledim. Onlara her zaman dürüst oldum. Ergenliğe girdiklerinde, bir akşam sofrada otururken evlat edinildiklerini anlattım. Sessizce dinlediler. Sonra ikisi birden kalkıp bana sarıldı. “Sen bizim tek annemizsin” dediler. İçim rahatlamıştı.
İkisi de başarılı öğrencilerdi. Benim gibi tıp fakültesini kazandıklarında gururumdan ağladım. Artık aynı hastanede staj yapıyor, bazen koridorda karşılaşıp birbirimize gülümsüyorduk. Bazen gerçekten onları doğurmadığımı unutuyordum.
Ta ki o akşama kadar.
Nöbetten çıkmıştım. Yorgundum ama eve gitmek için sabırsızlanıyordum. Sokağa girdiğimde kapının önünde bir nakliye kamyonu gördüm. Önce yanlış adrese geldiklerini sandım. Ama kapının önünde Defne ve Duru vardı. Eşyalarım kolilere doldurulmuş, kamyona taşınıyordu.DEVAMI DİĞER SAYFADA
