—Bir sorun mu var? —dedim.
Elinde telefonla bana doğru yavaşça döndü ve sessizce söyledi:
—Bunu okuman gerekiyor… Özür dilerim. Bakmak istemedim ama mesaj hemen geldi.
Telefonu aldım. Önce harfler bulanıktı ve ne okuduğumu hemen anlamadım. Ama ekranda ne yazdığını fark ettiğimde neredeyse bayıldım Mesaj, bilinmeyen bir kişiden gelmişti. İsmin yerine sadece kalp emojisi vardı.
„Sevgilim, yirmi dakikadır seni bekliyorum. Ne zaman geliyorsun? Yoksa karın yine seni geciktirdi mi? Hemen gel, seni özledim.“
Aklım boşaldı. Bunu ben yazmamıştım.
Bu, onun bir sevgilisi olduğu anlamına geliyor. Bu, o gün eve veya işlere gitmek için acele etmediği anlamına geliyor. Ona gitmek için acele ediyordu. Hızı aştı. Bu yüzden kaza oldu. Bu yüzden artık hayatta değil. Tanrım, o anda o kadar acı ve tiksinti hissettim ki…
Atölyede, başkasının telefonu elimdeyken, böyle bir şeyin nasıl olabileceğini anladım.
Ve şimdi bu düşünceyle nasıl yaşayacağımı bilmiyorum. Her gün, sevdiğim ve yasını tuttuğum kişinin hayatını, başka bir kadına yetişmek için çok acele ettiği için kaybettiğini hatırlamak zorundayım.
