Derken, yanındaki yaşlı bir kadın sert bir sesle müdahale etti: “Ne halde! Böyle ortamda emziriyorsun öyle mi? Utanmıyor musun?” Anne nazikçe karşılık verdi: “Bebeğim acıktı, bu doğanın bir parçası.” O kadın alaycı bir tonla sürdürdü: “Doğal mı? Bizim zamanımızda kadınlar doğurmaz, sokağa bile çıkmazdı; ahlakları başkaydı. Şimdi hiçbir saygı kalmadı.” Anne sakinliğini korumaya çalıştı: “Bakmamak da bir seçenektir.” Yaşlı kadın daha da ileri gitti: “Sen de burnunu karıştıra karıştıra vurdun kendini!” Gerginlik arttı, herkesin bakışları oraya yöneldi. Ta ki o genç adam devreye girene dek…
