Bu ani değişim beni huzursuz etti.
Cemal her zaman neşeli, sıcak bir insandı. Ama şimdi sanki korkunç bir şey olmuş gibiydi.
Yatak odasında üzerimi değiştirdim ve parmağımdaki yüzüğe baktım.
Acaba bunun bir hata olduğunu mu düşünüyordu?
Kapı hafifçe gıcırdadı. Cemal içeri girdi. Yüzü, uzun uzun ağlamış biri gibiydi.
“Ne oldu?” diye sordum, içimi bir korku kaplamıştı.
“Gerçeği bilmen gerekiyor. Artık saklayamam. Seni de, senin iyiliğini de hak etmiyorum. Ben kötü bir insanım,” dedi.
Sanki bana değil, kendi vicdanına konuşuyordu.
Yanına gittim, ona sarılmaya ve gözlerinin içine bakmaya çalıştım ama yüzünü çevirdi.
“Kemal’in hayatını kaybettiği kazayı hatırlıyor musun?” diye sordu, sesi titreyerek.
“Evet…”
“Onunla benim bir bağlantım var. Bilmediğin bir şey var…”
“Onunla benim bir bağlantım var. Bilmediğin bir şey var…”
Bu sözler odanın içine ağır bir sis gibi çöktü. Nefesim kesildi. Kalbim göğsümde çarparken, Cemal’in yüzüne baktım. Gözleri doluydu ama bakışları kararlıydı; artık kaçmayacağını biliyordum.
“Ne demek istiyorsun?” dedim, sesim neredeyse fısıltıydı.
Cemal yatağın kenarına oturdu. Ellerini dizlerinin üzerinde kenetledi. Parmakları hâlâ titriyordu.
“O gece… Kemal’in öldüğü gece… Onunla birlikteydim,” dedi.
Başım dönmeye başladı. “Nasıl yani birlikteydin? Evde olduğunu söylemiştin. O gece beni aramıştın.”
“Yalan söyledim,” dedi gözlerini kapatarak. “Yıllardır içimde taşıdığım bir yalan.”
İçimde bir şeyler çatladı ama hâlâ anlamıyordum. “Devam et,” diyebildim sadece.
“O akşam Kemal’le tartıştık,” dedi. “Uzun zamandır konuşmadığımız bir konu yüzünden. Gençliğimizden kalan, kimseye anlatmadığımız bir mesele… Seninle ilgili.”
İrkildim. “Benimle mi ilgili?”
“Evet,” dedi. “Yıllar önce… siz evlenmeden önce… seni ben de seviyordum, Elif. Ama Kemal senden hoşlandığını söylediğinde geri çekildim. Onu kırmak istemedim. Arkadaşlığımız her şeyden önemliydi.”
Boğazım düğümlendi. Bunu hiç bilmiyordum.
“Yıllar geçti,” diye devam etti. “Ama o akşam… bir şey oldu. İçki içmiştik. Tartışma büyüdü. ‘Mutlu musun gerçekten?’ diye sordum ona. ‘Elif’le evlenmek seni sen yapan şey miydi, yoksa sadece alışkanlık mıydı?’ dedim. Çok sert konuştum.”
Gözlerinden yaşlar süzüldü.
“Sinirlendi. Arabaya bindi. Gitmemesi gerektiğini söyledim. Anahtarını almaya çalıştım ama beni itti. ‘Beni boğuyorsun,’ dedi. ‘Hep yaptığın gibi.’ Sonra gitti.”
Nefesimi tuttum. “Ve sonra?”
“Ben de arabaya bindim,” dedi kısık bir sesle. “Onu durdurmak için peşinden gittim. Yağmur vardı. Yol karanlıktı. Bir kavşakta… her şey bir anda oldu.”
O anı gözümde canlandırmak istemiyordum ama zihnim engel olmuyordu.
“Karşıdan gelen araç hızla çıktı,” dedi. “Kemal ani bir manevra yaptı. Araba savruldu. Çarpma sesi… hâlâ kulaklarımda.”
Elleriyle yüzünü kapattı devamı icin sonrki syfaya gecinz…
“Ben durdum,” dedi. “Arabadan indim. Kemal yerdeydi. Nefes almıyordu. Şoktaydım. Ne yapacağımı bilemedim. Karşıdaki araç durmadı bile. Kaçtı.”
“Peki sen neden kaçtın?” dedim, gözlerim yanıyordu.
“Çünkü korkaktım,” dedi. “Polis gelmeden önce ambulansı aradım ama… ama sonra… seni düşündüm. Hayatını. Torunları. ‘Eğer bunu anlatırsam her şey yıkılır,’ dedim kendime. Ve arabaya binip oradan ayrıldım.”
Odaya ölüm sessizliği çöktü.
“Yani…” dedim güçlükle, “sen Kemal’i öldürmedin… ama onu durdurabilirdin. Ve kaçtın.”
Başını salladı. “Evet. Suçluyum. Her gün. Her sabah. Seni teselli ederken bile kendimden nefret ediyordum.”
Ayağa kalktım. Dizlerim titriyordu. Yıllardır içimde biriken acı, şimdi yeni bir şekil alıyordu. İhanet değildi bu; daha karmaşık, daha derin bir şeydi.
“Beni neden şimdi söylüyorsun?” diye sordum.
“Çünkü seninle evlendiğim anda, Kemal’in yerine geçtiğimi hissettim,” dedi. “O yatağa, o eve, o hayata… Vicdanım artık susmadı. Seni bir yalanın üstüne oturtamazdım.”
Uzun süre konuşmadık. Saatler geçmiş gibi geldi ama belki sadece dakikalardı.
Sonunda yanına oturdum.
