Merhum kocamın en yakın arkadaşıyla evlendim; evliliğimizin ilk gününde bana, “Gerçeği bilmelisin. Artık saklayamam,” dedi.
Adım Elif. 71 yaşındayım.
İki yıl önce kocam Kemal, bir trafik kazasında hayatını kaybetti. Sarhoş bir sürücü ona çarptı ve olay yerinden kaçtı.
Yıkıldım. Acımı atlatmama yardımcı olan tek kişi, Kemal’in çocukluğundan beri en yakın arkadaşı olan Cemal (73) oldu.
Cenazeyi organize etti, sürekli beni teselli etti. Bazı günler torunlarım için yemek bile pişirdi.
Arkadaştık. Hiçbir zaman sınırı aşmadı.
Ama bir gün, Cemal titreyen elleriyle bana bir yüzük uzattığında, hayır diyemedim.
Anlamanız gerekiyor; 71 yaşında yeniden evleneceğimi hiç düşünmemiştim.
Ama bu adamla kendimi sakin ve güvende hissediyordum. Sanki arkamda kalın bir taş duvar vardı. O yanımdayken acım biraz olsun hafifliyordu.
Çocuklarımız ve torunlarımız evliliğimizi destekledi.
“Dede Cemal” diye çağırdıkları kişinin iyi bir adam olduğunu biliyorlardı.
Düğünümüz sade ve sessizdi; sadece aile vardı. Ben zarif bir elbise giymiştim, Cemal de temiz, şık bir gömlek.
Sanki yeniden yirmili yaşlarımızdaymışız gibi gülümsüyorduk.
Ama eve dönerken Cemal’in ruh hâli birden değişti. Somurtkanlaştı, benimle neredeyse hiç konuşmadı ve eve girer girmez doğruca banyoya gitti.DEVAMI DİĞER SAYFADA
