Bu sırada Cemil bir saldırı daha yapmak için ileri doğru bir adım attı. Ama ortaya çıkan yılan yüksek bir tıslama sesi çıkardı ve dişlerini öyle bir kaldırdı ki Cemil’in sopası yere düştü. Diğer adamlar geri çekildi. Bu sıradan bir hayvan değil, dedi köyün yaşlılarından biri. “Sana bir sözü varmış gibi görünüyor.” Zeynat yılanlarının gözlerinin içine baktı. Evet, bana söz verdi.
Köyün gök gürültüsü ve şimşekler yüzünden korkuyla dolmuştu. Avluda çamur hortumları dönüyordu. Köylüler geri çekilmişti ama Cemil’in gözlerindeki inat hala canlıydı. Zeynat geçit boyunca derin bir nefes aldı ama kalbi hala hızlı atıyordu. Yılan avluya girdi ve oturdu. Gözleri tekrar tekrar Zeynat’a baktı. Sanki ona bir şey söylemek istiyormuş gibi. O anda kapıda hafif bir vuruş sesi duyuldu. Zeynat irkildi, bu vuruşun öncekinden farklıydı. Yumuşak, yavaş. Sanki biri onu sevgiyle çağırıyormuş gibi görünüyor.
Kapıyı açtığında köyde her zaman bilgelik konuşan Hacı Rehmet’in karşı karşıya olduğu olaylar. “Kızım sana bir şey geliyor. Bu yılandan uzak dur. Başını belaya sokmasına izin ver beni gör.” Zeynat’ın cevabını verdi. “Hacı Sahip, bu benim hayatımın borcu. İki yıl önce hayatı kurtardı.”
Hacı Sahip’in gözlerinde ciddi bir ifade vardı. Ama Zeynat’ın kabini sarsan bir şey söyledi. “Kızım bilmiyorsun. Bu yılan sıradan değil. Aslında bir insandı. Ve bir lanet yüzünden bu forma bürünmek zorunda kaldı.” Zeynat’ın ayaklarının altında sarsıldı. “Ne? Ürünlerin neresinden bağlanıyorsunuz?”
Hacı Sahip eski anılarda kaybolmuş gibi gökyüzüne baktı. “Yıllar önce genç bir çocuk aşkı için köyü terk etti. Ama zalim bir dilenci ona şöyle dedi: ‘Bir kadın seni kendi canından daha çok korumadığı sürece asla eski formüle dönemeyeceksin.'”
Zeynat’ın yüreğine tuhaf bir ağırlık yükü. Kader un bu yüzden Miilan’ın karşısına çıkmıştı. Yağmur hızlanmıştı. Aniden köyünün erkekleri tekrar dışarıda toplandı. Cemil’in sesi yankılandı. “Yağmur durmadan bu yılın işi bitmeli. Yoksa yine ulaşamayacağımız bir yerde olacak.”
Zeynat hemen kapıyı kapattı ve grupların gözlerinin içine görmek için geri döndü. O anda yüreğinde bir karar verdi. Ne olursa olsun onu ayırmayın. Dışarıdan çorba sesleri ve hücredeki Zeynat’ın şüphelerinde sessiz bir cümle vardı. “Nefes işlemleri süresince sana hiçbir şey olmasına izin vermeyeceğim.”
Köy düşmanım olsa bile yağmur durmuştu ama köy sokaklarında tuhaf bir ses yükseliyordu. Cemil ve arkadaşlarının ellerinde sopalar ve taşlarla Zeynat’ın evine gelmişlerdi. Yüzlerinde tek kararlılık vardı. “Bu yılan bugün hayatta kalamayacak.” Zeynat pencerenin yanında durmuş, her şeyi izliyordu. Elleri titriyordu ama gözlerinde korku yerine parazitlik vardı. Yavaş yavaş dişlerini gösteren yılana baktı. Aynı insanın şimdi gözlerinde daha belirgindi. Sanki Zeynat’a zamanı geldi. Bir karar bkz diyordu.
