öğle vaktiydi. Güneş köyünün kavurucu bölmesine kömür gibi vuruyordu. 22 yaşında peçeli bir genç kız olan Zeynat, tarlaların arasında geçen topraklardan bir yolda evde dönüyordu. Gözlerinde tuhaf bir hüzün vardı. Köylülerin acımasız sözlerinden bıkmıştı. Annesi yıllar önce babası da bir kazada ölmüştü. Şimdi eski bir kerpiç evde tek başına yaşıyor.
O anda köyün boyuncaki kuru bir ağacın gölgesinde korkunç bir manzara onu görüyor. Çamur yığınının üzerinde bol miktarda siyah pulları güneşte olanları kara bir yılan mevcuttu. Köyün bazı erkekleri yardıma durmuş, manzarayı izliyorlardı ama hiçbir yere yaklaşmaya cesaret edemiyorlardı. Zeynat’ın adımları durdu. Yılın gözleri sanki yıllar boyunca birini bekliyormuş gibi doğrudan Zeynat’ın gözlerine dikilmişti. Yılan dilini çıkardı ama saldırmadı.DEVAMI DİĞER SAYFADA
