Üç gün sonra kapım çalındı. Eve gidip sandviçler yapmış, üç kavgayı ayırmış ve lokantadaki gece vardiyama gitmiştim. O an, hayatın karmaşası içinde yaşanmış küçük, tuhaf bir anı olarak kalmıştı aklımda.
Kapı hafifçe değil, çok ciddi ve sert çalındı. Bu tarz vuruşlar genelde sorun demekti. Elinde çamaşır sepetiyle donakaldım. Elif koşarak gelip bacağıma sarıldı. “Anne? Kim o?” “Bilmiyorum bebeğim, burada kal.”
Kapıyı hafifçe araladım; ev sahibine laf yetiştirmeye ya da gürültü için komşudan özür dilemeye hazırdım. Ama karşımda bakkaldaki Kerem’i gördüm. Gergin ve üzgün görünüyordu. Üzerinde hâlâ market tişörtü vardı ve elinde sade beyaz bir zarf tutuyordu.
“Leyla?” dedi tereddütle. “Ben bakkaldaki Kerem.” “Hatırlıyorum,” dedim. “Bir şey mi unuttum yoksa?” “Ben… Müzeyyen Hanım yüzünden buradayım. Benden sizi bulmamı istedi.”
Kalbim hızlandı. “O yaşlı teyze mi? İyi mi?” Kerem yavaşça nefes verdi. “Dün vefat etti.” Zarfı havaya kaldırdı. Koridor bir anlığına bulandı, gözlerim karardı. “Ah… Çok özür dilerim. Çok üzüldüm.”
“Zaten zayıf düşmüştü. Mağazada yere yığıldı,” dedi Kerem. “Bu zarfı müdürüme bırakmış. ‘Bunu Kerem’e verin, o kızı tanır’ demiş. Seni tarif etmiş; adını, ne aldığını… Çok detaylıymış. Ödül kartındaki bilgilerden seni bulabildik. Pek etik değil belki ama şartlar çok özeldi.”
İçeri girmesini söyledim. Kanepeye oturdum ve zarfı açtım. Çocuklar koridordan gizlice bakıyordu. Zarfın içinde katlanmış bir mektup ve resmi belgeler vardı. Önce mektubu okudum
“Leyla, beni hatırlamayabilirsin ama ben seni hatırlıyorum. Başkaları bana hakaret ederken sen bana yardım ettin. Bana sanki hâlâ bir insanmışım gibi baktın. Bu artık pek sık olan bir şey değil. Yardım ettiğin kişinin bunu hak edip etmediğini bilmiyordun, sadece yardıma ihtiyacı olan birini gördün. Kendi ayaklarım üzerinde durmaya çalıştığım için başta itiraz ettim, kimseye yük olmak istemem. Ama sen bana acıma değil, iyilik gösterdin. Bu farklı bir şey. Çocuklarım benimle değil, sadece paramla ilgileniyorlar. Bu yüzden sahip olduklarımı iyi kalpli birine bırakmayı seçtim. Belki küçük bir şey yaptığını düşünüyorsun ama benim için bu dünya demekti. Son isteğim basit: Çocuklarına iyi bak. Ve imkanın olduğunda, ihtiyacı olan birine tam ve karşılıksız bir şekilde yardım et. Teşekkür ederim. — Müzeyyen Hanım”
