Yirmi beş yaşında, üniversitede Emre ile tanıştı.
Emre ona hayrandı.
Elif onu sessizce sınadı—ve Emre her sınavı geçti.
Nişanlandıklarını söylediğinde, kahvaltıda neredeyse boğuluyordum.
Düğün küçük ve çok güzeldi.
Elif beyaz saten bir gelinlik giymişti; özgüvenle ışıldıyordu.
Onu gülerken, dans ederken, kalan insanlarla çevriliyken izledim.
Sonra çıkışın yakınında duran bir kadını fark ettim.
Kırklı yaşlarının ortasında.
Saçı sıkıca toplanmıştı.
Kalabalığı değil, Elif’i izliyordu.
Yanıma geldi ve özel konuşmak istedi.
— Kızınızın sizden sakladığı şeyi bilmiyorsunuz, dedi.
— Ben onun biyolojik annesiyim.
Elif’in iki yıl önce onu bulduğunu anlattı.
Konuşmuşlardı.
Neden gittiğini söylemişti—korku, utanç ve çaresizlik.
— Aylar önce mesajlarıma cevap vermeyi bıraktı, dedi kadın.
— Ama düğünden bahsetmişti.
Sakin bir sesle şunu söyledim:
— Bugün, kalanlarla ilgili.
İtiraz etmedi.
Sessizce ayrıldı.
Daha sonra Elif’le birlikte dışarıda durduk.
— Geldi, değil mi? diye sordu.
— Geldi.
— Onunla tanışmam gerekiyordu, dedi Elif alçak sesle.
— Anlamak için… ve yürüyüp gitmek için.
Elini tuttum.
— Sen benim kızımsın, çünkü birbirimizi seçtik.
— Çünkü kaldık.
Gözyaşları içinde gülümsedi.
— Beni seçtiğin için teşekkür ederim.
O gece Elif’i Emre’yle dans ederken izlerken, yıllardır öğrenmeye çalıştığım bir şeyi sonunda anladım:
Aile, kan bağı değildir.
Her şey dağıldığında kalanların—
ve ertesi gün de kalmayı seçenlerin—hikâyesidir.
