—Affedersiniz efendim, tam olarak anlamıyorum… neden geldiniz ve kimi görmek istiyorsunuz? —şaşkın bir şekilde yanıtladı görevli.
Adam doğruldu ve mahcup bir şekilde iç çekti.
—Şöyle anlayın… kızımız birkaç gündür üst üste ağlıyor. Onu sakinleştiremiyoruz. Sürekli polis amcaya gitmek ve ona bir suçunu itiraf etmek istediğini söylüyor. Neredeyse hiç yemiyor, sürekli ağlıyor ve bize tam olarak ne olduğunu açıklamıyor. Özür dilerim, gerçekten çok mahcup oldum ama… polislerden biri bize birkaç dakika ayırabilir mi?
Bu konuşmayı tesadüfen bir çavuş duydu. Yaklaştı ve çömeldi.
—İki dakikam var. Size nasıl yardımcı olabilirim?
—Çok teşekkür ederim —baba rahatlayarak söyledi—. Küçüğüm, işte polis amcan. Ona ne söylemek istediğini söyle.
Kız, üniformalı adama dikkatlice baktı, hıçkırdı ve sordu: —Siz gerçekten polis misiniz?
—Tabii ki —gülümsedi—. İşte üniformam, görüyor musun?
Kız başını salladı.
—Ben… bir suç işledim —diye çekinerek söyledi.
—Anlat —polis sakin bir şekilde yanıtladı—. Ben polisim, bana her şeyi anlatabilirsin.
—Sonra beni hapse mi atacaksınız? —titrek bir sesle sordu.
—Ne yaptığına bağlı —nazikçe yanıtladı.
Kız dayanamadı, ağlamaya başladı ve neredeyse hemen herkesin şok olmasına sebep olan şeyi söyledi —Kardeşime ayağına vurdum… çok sert. Şimdi morluğu var. Ve ölecek… İstememiştim. Lütfen beni hapse atmayın…
Polis önce şaşırdı, sonra gülümsemekten kendini alamadı. Ağlayan kızı nazikçe kucakladı ve sessizce söyledi:
—Hayır tatlım. Kardeşin iyi olacak. Morluklardan kimse ölmez.
Kız, ıslak gözlerini ona kaldırdı.
—Gerçekten mi?
—Gerçekten. Ama bir daha yapma, tamam mı?
—Tamam…
—Söz veriyor musun?
—Söz veriyorum…
Kız gözyaşlarını sildi, annesine sarıldı ve karakolda birkaç gün sonra ilk kez huzur oldu.
