— İşte bu yüzden seni bu hâlde görmemi hiç istemedi…
Geçmişin yükünden özgür olmamı istedi.
Lale telefonu kapattı.
Yatağın yanına diz çöktü ve yaşlı adamı nazikçe kucakladı.
— Bana ikinci bir hayat verdiğin için teşekkür ederim…
Bir zorunlulukla değil…
Sevgiyle.
Felç geçirdiğinden beri ilk kez,
Rauf Bey’in yüzünde hafif bir gülümseme belirdi.
Deniz eve döndüğünde, Lale’yi babasının yanında oturmuş, ona yumuşak bir sesle kitap okurken buldu.
Oda tertemizdi.
Hava… huzurla doluydu.
O günden sonra gerçek, aileyi yıkmadı.
Onları daha da güçlendirdi.
Ve Lale, Rauf Bey’e son gününe kadar baktı…
Bir görev olarak değil…
Bir zamanlar onu kurtarmak için kendini ateşe atan kahramana duyulan bir saygı ve sevgiyle.
