Kocam, ev almadan önce
Kocam, ev almadan önce hasta babasına acilen ilaç götürmemi istedi…
Ama yolun yarısında avukatım arayıp çığlık attı:
“GERİ DÖN! HEMEN EVE DÖN! ONLAR ZATEN ORADA!”
Altı yıl boyunca, kocam Ahmet ve ben ilk evimizi alabilmek için kelimenin tam anlamıyla her kuruşumuzu biriktirdik.
Tatile çıkmadık. Yeni eşyalar almadık. Hayallerimizi erteledik.
Ve sonunda bulduk…
Beyaz korkulukları olan, bahçesinde kocaman bir akçaağaç ağacı bulunan, iki katlı küçük bir rüya evi.
O akşam emlakçı, peşinatı tamamlamak için evimize gelecekti.
Ama Ahmet garipti. Dalgındı. Gergindi.
Ben bunu, hayatımızın en önemli anlarından biri öncesindeki strese yordum.
Sonra…
Görüşmeye sadece bir saat kala, yüzü bembeyaz bir halde yanıma geldi.
“Babam evde yalnız,” dedi.
“Doktorun yazdığı yeni ilacı acilen alması gerekiyor. İlaç eve sipariş edildi, paket az önce geldi. Lütfen ona sen götür.”
Babası Hasan Bey kalp yetmezliği hastasıydı.
Biz de sık sık ona bakmaya yardım ederdik.
“Şimdi mi?” dedim.
“Emlakçı her an kapıda olabilir.”
“Evet,” dedi kararlı bir sesle.
“Bekleyemez. İlaca hemen başlaması lazım.”
İçimde bir huzursuzluk vardı ama sustum.
Hasan Bey’i kendi babam gibi severdim.
Paketi aldım, arabaya bindim ve şehrin öbür ucuna doğru yola çıktım.
Aklımda tek bir şey vardı:
Emlakçı gelmeden önce geri dönmek.
Yolun yarısına gelmiştim ki telefonum çaldı.
Arayan avukatım Reyhan’dı.
Sesi titriyordu. Nefes nefeseydi.
Ve neredeyse bağırarak şunu söyledi:DEVAMI DİĞER SAYFADA
