“Unutma,” dedi omzunun üzerinden, “ışıltılı kanatları olanı istiyor.”
“Merak etme,” dedim kapıdan. “Kocaman, fazlasıyla parlak bir oyuncak bebek. Görev tamam.”
Alışveriş merkezi her zamankinden daha gürültülüydü. Cumartesiler genelde öyle olurdu ama bu kez daha yoğundu. Arabayı istemediğim kadar uzağa park etmek zorunda kaldım. Kalabalığın arasından yavaşça ilerledim, yürürken ağırlığımı protez bacağımdan almaya çalışıyordum.
Dizimin arkasındaki deri yine tahriş olmuştu.
Oyuncak bebeği yanımda tutarak sırada beklerken, gözüm çocuk sırt çantalarının olduğu standa takıldı — parlak renkler, çizgi hayvanlar, ışıldayan fermuarlar. Beklemenin verdiği o durağanlık ve bacağımda kalan sızı, beni geçmişe çekti.
O zaman yirmi beş yaşındaydım. İkinci görevim. Bir anda her şey normaldi, bir sonraki anda patlama… Isı, ateş, havada çığlık atan metal.
Elif masada oturuyordu; ördeğini bir kolunun altına sıkıştırmış, diğer elinde boya kalemi vardı. Annesine eşlik ederek mırıldanıyordu. Bana baktı, başını eğdi ve gülümsedi.
“Baba, gerçek kanatları olsun!”
“Seni asla hayal kırıklığına uğratmam,” dedim, kapıya yönelmeden önce bacağıma hafifçe vurarak. “Çok yakında dönerim.”
Her şey çok sıradandı.
Tanıdık.
Güvenli.
Her şeyin kırılmasından hemen önceki o sessiz normal hâl.
Sonradan, sağlık görevlisinin beni toz ve kanın içinde neredeyse kaybettiğini söylediler.
