Komiser, yırtık kumaşı delil olarak aldı. O güne ait Elif’in üniforması toplandı, fotoğraflandı. Yan giriş ve spor salonu koridorunun kamera kayıtları istendi. Müdür, Kemal Bey’in öğrenci banyolarının yakınında bulunması için hiçbir geçerli sebebi olmadığını ve erişiminin iptal edildiğini açıkladı.
O gece, bütün günü benimle geçirmesine rağmen, eve gelir gelmez yine banyoya yöneldi.
Diz çöktüm, omuzlarını tuttum.
“İyi olmak için yıkanmak zorunda değilsin,” dedim. “Zaten iyisin. Ve ben buradayım.”
Kızarmış, yorgun gözlerle bana baktı.
“Geri gelir mi?”
“Hayır,” dedim—ve bu kez emindim. “Gelemez.”
Dava hızla ilerledi. Önce bir veli konuştu. Sonra bir diğeri. Desen inkâr edilemez hâle geldi: “Temizlik” bahanesi, tehditler, yalnızlaştırma. Kemal Bey, uygunsuz temas ve baskı suçlamalarıyla tutuklandı. Okul yeni denetim kuralları, banyo eşlik politikaları ve zorunlu bildirim eğitimleri getirdi—daha önce olması gereken ama en azından artık var olan önlemler.
Elif terapiye başladı. Bazı günler daha kolaydı. Bazıları çok hamdı. Kendini kilitli bir kapının arkasında çizdi; kapının üzerinde kocaman bir kilit vardı ve üzerinde “ANNE” yazıyordu. O resmi komodinimde saklıyorum—asıl görevimin ne olduğunu hatırlamak için.
Ve dürüst olayım—o gideri hâlâ düşünüyorum. “Temiz olmayı seviyorum” demeyi kabullenmenin ne kadar kolay olduğuna… Bazen tehlike gürültüyle gelmez.
Bazen sessizce tekrar eder.
Bunu okuyanlara nazikçe sormak istiyorum:
Bir çocuğun davranışındaki hangi küçük değişiklik sizi durup daha yakından bakmaya yönlendirirdi—panik olmadan ama görmezden de gelmeden?
Düşüncelerinizi paylaşın. Bu tür konuşmalar, yetişkinlerin desenleri daha erken fark etmesine yardımcı olur—ve bazen fark etmek, bir çocuğu güvende tutan şeydir.Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilriisniz..
