O an dünya durdu.
Elim telefona gitti. Polisi mi aramalıydım? “Kızım bir kamyonete bindi” demek yeterli miydi? Ya yanlış anlıyorsam? Ya tehlikedeyse?
Düşünmeyi bırakıp kontağı çevirdim. Kamyonet hareket etti, ben de arkasından.Şehrin merkezinden uzaklaştık. Daha sakin, eski sanayi bölgesine doğru ilerledik. İçimdeki korku büyüyordu. Her kırmızı ışıkta aramızdaki mesafe açılıyor, kalbim daha da sıkışıyordu.
Sonunda kamyonet, terk edilmiş gibi görünen eski bir atölyenin önünde durdu. Ben biraz geride park ettim. Direksiyonun arkasındaki kişiyi görmek için dikkatle öne eğildim.
Gördüğüm yüzle nefesim kesildi.
Murat.
Üç yıl önce boşandığım eski eşim.
Zeynep’in babası.
Onu aylardır görmemiştim. Nafaka tartışmaları, mahkeme süreçleri, kırgınlıklar… Zeynep’in onunla görüşmesini yasaklamamıştım ama Murat düzensizdi. Söz verip gelmezdi. Sonunda kızım da aramamaya başlamıştı.
Peki şimdi ne oluyordu?
Kamyonetten indiler. Murat arka kapıyı açtı. İçeriden boya kovaları, ahşap tahtalar ve küçük bir masa çıktı. Zeynep de yardım ediyordu.
Polisi aramak için uzanan elim havada kaldı.
Atölyenin kapısını açıp içeri girdiler. Dayanamadım. Arabadan indim ve sessizce yaklaştım. Kapı tam kapanmamıştı. İçeriden çekiç sesleri geliyordu.Sonra Zeynep’in sesini duydum.“Biraz daha düzgün kesersek harika olacak baba.”
Baba.
O kelime göğsüme bir taş gibi oturdu
Kapının aralığından baktım. İçerisi sandığım gibi karanlık ve ürkütücü değildi. Küçük bir masa, birkaç sandalye, duvara yaslanmış tahta panolar vardı. Zeynep elinde zımpara, Murat ise ölçü aleti tutuyordu.
“Yetiştirebilecek miyiz?” diye sordu Zeynep.
“Yetiştireceğiz,” dedi Murat. “Annene sürpriz olacak.”
Kanım dondu.
Sürpriz mi?
