Bir an durdu, salona baktı.
“Şunu bilmenizi isterim ki, ben kimseyi rahatsız etmek için burada değilim. Ben sadece kızımın en mutlu gününde yanında olmak için buradayım.”
Sonra beklenmedik bir şey yaptı.
Ceketinin iç cebinden sararmış bir zarf çıkardı.
“Bu zarfı yıllardır saklıyorum,” dedi.
“Belki bir gün lazım olur diye.”
Herkes merakla bakıyordu. Emre bana döndü, fısıldadı:
“Baban ne yapıyor?”
Ben de bilmiyordum.
Babam zarfı açtı ve içinden birkaç belge çıkardı.
“Bazılarınız beni sadece çöp toplayıcısı olarak tanıyor olabilir. Ama bilmediğiniz bir şey var.”
Emre’nin annesi yerinde kıpırdandı.
“Yıllar önce çalıştığım belediyede, çöpte bulduğum bir çanta vardı. İçinde yüklü miktarda para ve bazı evraklar bulunuyordu. O dönem paraya çok ihtiyacım vardı. Ama o parayı almadım.”
Salondan şaşkın bir “ooo” sesi yükseldi.
“Çantayı sahibine teslim ettim. O kişi bir iş insanıydı. Bugün burada bulunan bazı ortaklarla bağlantısı olduğunu da sonradan öğrendim.”
Babam belgeleri biraz yukarı kaldırdı.
“O gün bana teşekkür etmek için bir ödül vermek istedi. Kabul etmedim. Ama ısrar etti. Bu belgeler… o kişinin bana verdiği, yıllar sonra istersem kullanabileceğim bir hakka ait.”
Emre’nin babasının yüzü kül gibi olmuştu. Annesi nefesini tutmuş gibiydi.
Babam sakince konuştu:
“O kişi, kızım üniversiteye gittiğinde bu hakkı kullanmamı önerdi. Kızımın geleceği için… Ama ben yine bekledim. Çünkü kızımın kendi ayakları üzerinde durmasını istedim.”
Sonra bana baktı.
“Bugün ise bu hakkı kullanmamın tek bir sebebi var.”
Salonda çıt çıkmıyordu.
“Kızımın değerinin, bir meslekle ölçülemeyeceğini göstermek.”
Babam belgeleri Emre’nin babasına doğru çevirdi.
