“Bittiğinde dondurma yer miyiz?”
İşte o anda anladım. Bu çocuk sadece bir hastalıkla savaşmıyordu. Hayata tutunuyor, kendine bir gelecek hayal ediyordu.
Ve ben de her seferinde, onun güçlü olması için güçlü olmalıydım. Geceleri sessizce ağladım, sabah ona umutla sarıldım.
Aylar geçti. Her damla serumla biraz daha karanlığı yırtar gibi olduk.
Her kötü haberin ardından gelen küçük umut kırıntılarını büyütüp güneş yaptık kendimize.
Ve bugün…
Son kemoterapinin ardından doktor odasında duyduğumuz kelimeler, bir ömür boyu kalbimize kazındı:
