Karakolun çocuk şube odasında, elimde onların sevdiği oyuncaklarla beklerken kapı açıldı. İkizlerim içeri adım atar atmaz, sanki beş yıllık o devasa ayrılık hiç yaşanmamış gibi, çığlık çığlığa koşup kucağıma atladılar. Kokularını içime çektim, gözyaşlarım saçlarına karıştı. “Anneciğim,” dedi biri küçücük elleriyle yüzümü okşayarak, “Artık rüyalarımız bitti, değil mi? Gerçekten geldin.”
“Geldim meleklerim,” diye hıçkırdım onlara daha da sıkı sarılırken. “Ve bir daha asla, ama asla gitmeyeceğim.”
Bazen bilim, mantık ve çevrenizdeki herkes size “Delirdin, hissettiklerin gerçek değil” diyebilir. Ama bir annenin yüreği, evlatlarının nefesini kilometrelerce öteden, hatta ölümün kıyısından bile hissedebilen dünyadaki en kusursuz radardır. Ben o gün, çalınan hayatımı ve yavrularımı, kalbimin o şaşmaz pusulası sayesinde karanlığın içinden söküp almıştım.
