2. Bölüm – Sustuğumuz Her Şey Konuşuldu O Gün Ömer’in sesiyle ev buz gibi kesildi. “Anamın saçı… niye senin elinde?” Emine, ilk kez tutuldu. O hep hazır cevaptı ya, bu sefer dili dolandı. “Elimde… bi şey yok… öyle bi şey olmadı… Anan kendi saçını çekti… bilmez misin sen?” dedi ama sesi inceldi, tınısı değişti. Ömer gözünü kırpmadan bakıyordu. Bir adım attı ileri, sonra bir adım daha. Elini anasının başına uzattı. Güllü korkudan titriyordu, ama o titreme artık başka bir şeydi. İlk defa sanki “bitti” der gibi göz göze geldi oğluyla. Ömer elini yavaşça saçlarından çekti. Avcunda kopmuş tel tel beyaz saçlar vardı. Sonra hiç unutmam, döndü bana: “Baba… bu kaçıncı?” dedi. Ben sustum. Gözüm doldu ama hiç cevap vermedim. O suskunluk, bütün cevaptı zaten. O an Emine çığlık atıp yere oturdu, ağlamaya başladı: “Ben ettim, ben ettim, ama siz de beni hiç istemediniz!” Rol yapmaya çalıştı yine…
