“Lütfen,” diye fısıldadı. “Çok üzgünüm. Lütfen beni affet.”
Annemin elinden kâğıtları alırken ellerim titriyordu.
Basılmış e-postalar. Eski mesajlar. Bir polis tutanağı.
Kazanın tarihi.
Güzergâh.
Büyükannelerinin evi olmayan bir adres.
Zeynep’in adı.
Beynim yetişmeye çalışırken sayfaları çevirdim.
O gün, onunla Zeynep arasında mesajlar vardı.
“Uzun kalamam,” diye yazmıştı.
“Şüphelenmeden dönmem lazım.”
“Dikkatli sür,” diye cevaplamıştı Zeynep.
“Seni seviyorum.”
Mideme bir yumruk indi.
“Hayır,” diye fısıldadım.
Annemin sesi keskinleşti.
“O gece büyükannelerine gitmiyordu,” dedi.
“Metresinin evinden dönüyordu.”
Eşime baktım.
“Yalan söylüyor de,” dedim.
Demedi.
Ağlamaya başladı.
“Kazadan önce,” dedi sesi çatlayarak, “aptalcaydı. Ben aptaldım. Zeynep’le… birkaç aydı sadece.”
“Birkaç ay,” diye tekrarladım.
“İkinizi de sevdiğimi sanıyordum,” dedi perişan halde.
“Nasıl duyulduğunu biliyorum. Gençtim ve bencildim.”
“Yani kaza gecesi ondan dönüyordun.”
Başını salladı.
“Evinin önünden çıkmıştım. Buzda kaydım. Kontrolü kaybettim. Hastanede uyandım.”
“Peki büyükanneler hikâyesi?” diye sordum.
“Paniğe kapıldım. Seni tanıyordum. Suçsuz olduğumu sanırsan kalacağını, benim için savaşacağını biliyordum. Gerçeği bilseydin…”
“Gidebilirdim,” diye tamamladım.
Başını salladı.
“Yani yalan söyledin,” dedim.
“Masum bir kurban olduğunu sanmama izin verdin. Bir yalan üzerine hayatımı yakmama izin verdin.”
“Korktum. Sonra zaman geçti. Her yıl söylemek zorlaştı. Kendimden nefret ettim ama seni kaybetmeyi göze alamadım.”
Anneme döndüm.
“Bunların hepsini nereden biliyorsun?”
Derin bir nefes aldı.
“Markette Zeynep’le karşılaştım,” dedi.
“Çok kötü görünüyordu. Çocuk sahibi olmaya çalıştığını, düşük üstüne düşük yaşadığını söyledi. Tanrı’nın onu cezalandırdığını söylüyordu. ‘Ne için?’ diye sordum. O da anlattı.”
Elbette Zeynep bunun ceza olduğunu düşünüyordu.
Elbette annem kanıtları bulmuştu.
Zemin altımdan kaydı sanki.
“Beni aileme karşı seni seçmeye zorladın,” dedim eşime,
“ama tüm gerçekleri vermedin.”
İrkilerek, “Ben seni zorlamadım—” dedi.
“Evet,” diye kestim. “Zorladın. Seçme hakkımı elimden aldın.”
Annemin sesi yumuşadı.
“Biz de yanlıştık. Seni silmekle. Ulaşmamakla. Seni koruduğumuzu sandık ama imajımızı koruyorduk. Özür dilerim.”
Henüz bu özre yerim yoktu.
Kâğıtları masaya bıraktım. Ellerim sakindi.
“Gitmeni istiyorum,” dedim eşime.
Çenesi titredi.
“Nereye gideceğim?”
Bir kez güldüm. Keskin.
“Bunu on yedi yaşında ben çözmek zorundaydım,” dedim.
“Sen de çözersin.”
“Bunu yapma,” dedi.
“Bir hayatımız var. Bir çocuğumuz var. Lütfen.”
“Kimi seçtiğimi bilmeye hakkım vardı. İlk günden yalan söyledin. Sonrası o yalandan büyüdü.”
Yatak odasına gidip bir valiz çıkardım.
Bu kez korkmuş bir genç değildim.
Kendim ve oğlum için topladım.
Kıyafetler. Önemli evraklar. Onun sevdiği oyuncak dinozor.
Oğlum bir arkadaşındaydı.
Giderken ne söyleyeceğimi prova ettim:
“Hey, şampiyon, biraz büyükanne ve büyükbabada kalacağız.”
Onları hiç tanımamıştı.
Valizle çıktığımda eşim yıkılmış gibiydi. Annem sessizce ağlıyordu.
Valizi kapının yanına koydum.
“Seni sevdim,” dedim.
“Sağlıklı olandan fazla sevdim. Ailemi, geleceğimi, eğitimimi bıraktım. Hiç pişman olmadım. Çünkü bana dürüst olduğunu sandım.”
“Seni seviyorum,” dedi boğularak.
“Gerçek olmadan sevgi hiçbir şeydir.”
Çıktım. Oğlumu aldım.
Ona, “Büyükanne ve büyükbabada bir ‘pijama partisi’ yapacağız,” dedim.
Çocukların yapabildiği o saf heyecanla sevindi.
Ailem kapıyı açtı, onu gördü ve ikisi de çöktü. Annem hıçkırıklara boğuldu. Babam ayakta durmak için kapı pervazına tutundu.
Özür dilediler.
Beni silmek için. Sessiz kalmak için.
Torunlarını hiç tanımamak için.
“Önemli değil,” demedim.
Çünkü değildi.
Ama şunu söyledim:
“Bunu söylediğiniz için teşekkür ederim.”
Bir avukat tuttuk.
Boşanma zordu. Bundan nefret ettim. Onun düşmanı olmak istemedim.
Sadece eşi olamazdım.
Velayet, para, programlar… hepsini ayarladık.
Oğlum hikâyenin çocuklara uygun hâlini biliyor.
“Baban uzun zaman önce büyük bir hata yaptı,” dedim.
“Yalan söyledi. Yalan güveni bozar. Yetişkinler de hata yapar.”
Bazen hâlâ ağlıyorum.
Sandığımı sandığım hayatı özlüyorum.
Ama şimdi yeni bir şey kuruyorum. Bir işim var. Küçük bir evim. Ailemle garip, yavaş yavaş gerçeğe dönüşen bir barış.
Onu sevmekten pişman değilim.
Gerçeği bana emanet etmemiş olmasından pişmanım.
Eğer bu hikâyeden bir ders çıkarılacaksa, benimki şu:
Sevgiyi seçmek cesurdur.
Ama gerçeği seçmek… hayatta kalmanın tek yoludur.
