İyiliklerin katlanarak geri döndüğünü söylerler. Ancak on iki yıl boyunca aralıksız ördek taşıyıp, gecenin üçünde eczanelere koştuğunuzda ve yavaş yavaş kendi hayatınızı unuttuğunuzda, mucizelere inanmak pek kolay olmuyor. Kayınpederim Samuel sessiz ve nazik bir adamdı ama hayat ona hiç acımamıştı. Ne düzgün bir emekli maaşı ne de “kara gün” için bir kenara atılmış parası vardı; görünen o ki, dikili bir ağacı bile yoktu.
Eşimle onu yanımıza aldık çünkü gidecek başka hiçbir yeri yoktu. Başlangıçta her şeyi büyük bir istekle yapıyordum: Kendimi iyi bir gelin olduğuma, bunun hem insani hem de vicdani görevim olduğuna ikna etmiştim. Fakat yıllar geçtikçe hayatım; bitmek bilmeyen tıbbi prosedürlerin, yemek yedirmelerin ve ağır ilaç kokularının döngüsüne dönüştü.DEVAMI DİĞER SAYFADA
