Ama onun kuruşunu, onun inşasını bizim emeğimizle elde ettik bu evin
Olanlar ama, dedi kızı. Yasal olarak ev toprakta. Toprak bizim.
Ben hamileyim, onun çocuğunu taşıyorum! diye bağırdım.
İşte tam da bu yüzden, dedi. Sen tek başına başlayamazsın. Yaptıkları için biraz ödeme izni veriyorlar.
Bir zarf verdi. İçinde komik bir miktar para var. Resmen dalga geçti!
Bu kadar parayı kabul etmiyorum, dedim.
Kabul etmezsen sıfır alırsın, dedi. Karar verildi.
Daha sonra evde tek gereksinimlerim var. Gözyaşlarıyla dolu; Kardeşimin, bebeğimin, heder olan hayatımın sırrının dökümü. Gece boyunca evin her köşesini dolaştım, duvarlara dokundum. O anda kararımı verdim.
Madem bu evde ben olmayacağım, kimse huzur bulamayacak!
Ertesi gün girdim. Çatıyı söktürdüm. Pencereleri söktürdüm. Havuzu bile parçalatıp tesisatı, kabloları çıkardım. Ne varsa, kuruş kuruş bizim ödediğimiz ne varsa geri aldım.
Emin misin abla? diye sordu bir işçi.
Hem de nasıl, dedim.
Kayınvalidem fırtınası gibi bastı kapıya.
Ne yapıyorsun sen?!
Benim olanı topluyorum. Siz ülkenizi istediğiniziniz, buyurun.
Ne sözleşme vardı ne kağıt kürek. Tamamen alınz terimdi o ev.
Son gün kepçe geldi. Operatör sordu:
Hâlâ emin misiniz?
Artık çalışmıyor ev değil, dedim. Ev,şimle birlikte birlikte gittiler zaten.
Kepçe düzenli olarak başladı. Onun tuğlası düştükçe, kalbi de sızdı; ama tuhaf bir şekilde içim de hafifledi.
Bitince geriye molozdan başka bir şey kalmadı. Şimdi annemin evindeyim, küçük bir odada. Çatı, kapı, pencere ne var ne yok sattım. O parayla doğuma kadar idare ediliyor.
Kızıma babasını anlatacağım mutlaka. Nasıl alınacağıyla, birlikte bir yuvasımız olduğunu Ve ona öğreteceğim: Hayat senden her şeyi almaya kalksa bile, en önemlisi, onurunu geride bırakmasınlar.
Sence ben evimi yıkmakla doğru mu yaptım, yoksa yoldan çıkıp gitmek her şeyi onları mı bırakmalıydım?
