Kemal amca yutkunmakta zorlandı, gözlerini Halil’in gülen fotoğrafından ayıramıyordu.
“Kocanız… O sizin bildiğiniz sakin, sessiz adam bir anda devleşti. Emre itaatsizlik etti. Komutanın silahını elinden alıp onu saf dışı bıraktı ve tek başına ateş hattına, o yanmakta olan okulun içine daldı. Ben ve birkaç asker de onun peşinden gittik. İçeriden tam kırk iki masum çıkardık hanımefendi. O fotoğraftaki küçük kız çocuğu, alevlerin arasından Halil’in kendi vücudunu siper ederek çıkardığı son candı. Kutudaki o kanlı bez, Halil o kızı korurken sırtına saplanan şarapnel parçasının kendi kanıyla ıslandı.”
Gözyaşlarım artık sel olmuş akıyordu. “Peki ama… bu ihanet belgesi? Bu madalya neden senin adına?” diye sorabildim hıçkırıklarımın arasından.
Kemal amca buruk ve hüzünlü bir şekilde gülümsedi. “Kurtarma operasyonu bittiğinde komutan uyandı. Halil’i askeri mahkemeye vermekle, vatana ihanetten kurşuna dizdirmekle tehdit etti. Emir komuta zincirini kırmış, üstüne üstüne komutanına el kaldırmıştı. O dönem kurallar çok ama çok acımasızdı. Ancak operasyonun başarısı üst rütbelere ulaşınca, olayın üstünü örtmek zorunda kaldılar. Komutan, başarının tüm kredisini kendisine ve bölüğe, en çok da bana yazdı. Bana bu kahramanlık madalyasını verdiler. Halil’i ise gizli bir celseyle yargılayıp, rütbelerini sökerek ordudan ‘disiplinsizlik’ bahanesiyle terhis ettiler. Eğer o gün bu gerçeği tek bir kişiye anlatsaydı, mahkemede yargılanıp yıllarca hapse girecekti. Sırf ailesine, yani size kavuşabilmek için susmayı, tüm o kahramanlık ve ihtişamdan vazgeçip ‘sıradan, sade’ bir adam olarak anılmayı kabul etti. Ben bu madalyayı boynuma asla takmadım. Terhis olduğumuz gün bu kutuyu ona verdim. ‘Gerçek kahraman sensin, bu senin hakkın kardeşim’ dedim. O ise sadece gülümseyip, ‘Benim en büyük madalyam evde beni bekliyor, karımın yüzündeki huzur bana yeter’ demişti.”
