“Bu ne?” diye fısıldadım.
Annem konuştu: “Baban bu raporu yıllar önce tesadüfen gördü. Biz senin onu bilinçli olarak seçtiğini sandık. Ama o… o sana eksik bir hikâye anlattı.”
Kocama baktım. Dudakları titriyordu.
“Doktorlar umut verdi,” dedi kısık sesle. “Ama kesin değildi. Ailem zaten borç içindeydi. Yoğun rehabilitasyon çok pahalıydı. Başarısız olma ihtimali yüksekti. Sana bir ihtimal uğruna umut satmak istemedim.”
“Yani bana hiç söylemedin,” dedim.
“Kaybedecek bir şeyim yoktu,” dedi. “Ama seni kaybetmekten korktum.”
O an içimde iki duygu çarpıştı: ihanet ve anlayış.
Annem araya girdi. “Hâlâ geç değil. Tıp ilerledi. Biz masrafları karşılarız. Ama önce gerçeği bilmeliydin.”
Odayı sessizlik kapladı.
On beş yıl boyunca sandalyeye bağlı bir adamla değil, kaderine razı olmuş bir adamla yaşamıştım. Ve belki de o kader sandığımız kadar kesin değildi.
O gece konuşmadık. Çocuğumuz odasında uyurken biz salonda karşılıklı oturduk.
“Beni korumak istedim,” dedi.
“Beni karar verme hakkımdan mahrum bıraktın,” dedim.
Gözleri doldu. “Haklısın.”
Uzun süre sustum. On beş yıl gözlerimin önünden geçti: fizik tedavi odaları, ilk maaşımız, çocuğumuzun ilk adımı — ironi gibi.
“Eğer denemek istiyorsan,” dedim sonunda, “deneyeceğiz. Ama bu sefer her şeyi birlikte seçeceğiz.”
Annem kapının yanında sessizce bekliyordu. İlk defa yüzünde yumuşak bir ifade gördüm.
Aylar süren değerlendirmeler başladı. Yeni tedaviler, robotik yürüme cihazları, yoğun programlar… Kolay değildi. Ağrılıydı. Yorucuydu.
İlk gün ayakta durduğunda ellerim titredi.
Tam anlamıyla yürümüyor değildi. Ama bacak kasları tepki veriyordu.
Küçük ilerlemeler büyük zaferler oldu. Çocuğumuz babasının paralel barlar arasında attığı ilk adımı gördüğünde ağladı.
