Beni büyüten kişi büyükannemdi. Annemi beş yaşındayken kaybettim. Babamı ise hiç tanımadım. Bana anlatılan hikâyeye göre, annem bana hamileyken babam onları terk etmiş ve bir daha geri dönmemişti. Büyükannem bu konuyu her açtığımda gözlerini kaçırır, “Bazı insanlar sorumluluktan kaçar,” derdi. Ben de daha fazla kurcalamazdım.
Çünkü hayatımda eksik olan bir şey yoktu. Büyükannem vardı.
Hem anne hem baba oldu bana. Okul gösterilerimde en ön sırada oturdu, hastalandığımda başucumda sabahladı, üniversiteyi kazandığım gün gözyaşlarını gizlemeye çalıştı. Büyüyüp başka bir şehre taşındığımda bile her hafta sonu yanına gittim. Küçük mutfağında çay içer, geçmişten konuşurduk.
Erkek arkadaşım evlenme teklif ettiğinde ilk aradığım kişi oydu. Telefonda ağladığını hâlâ hatırlıyorum. “Dedeni bugün daha çok özledim,” demişti. “Sen gelin olurken yanında olmayı çok istiyorduk.”
Ama o günü göremedi. Düğüne birkaç ay kala kalp yetmezliğinden vefat etti. Hayatımda ilk kez gerçekten yalnız hissettim. Sanki köklerim sökülmüştü.DEVAMI DİĞER SAYFADA
